Eşim yıllarca anne olmayı bekledi ama evlat edinmeden sadece dort hafta sonra eve geldiğimde onu ağlarken buldum
Artik anne baba değiliz!”
Eşim Merve, her zaman anne olmak istemişti.
Üniversitedeyken bebek isimleri hakkında konuşut, telefonunda çocuk odası fotograflan saklar, biri hamile olduğunu açıkladığında gülümserdi. Ama kimse
bakmıyorken… gözleri dolardı
Yıllarca denedik. Doktorlar sonunda doğal yollarla çocuk sahibi olamayacağımızı söylediklerinde, geriye açık kalan tek kapı evlat edinme gibi görünüyordu
Bu yüzden yeni doğmuş bir bebeği evlat edinmeye karar verdik.
Merve, o ilk anlan kaçırmaya clayanamayacağımı söylemişti hastane bilekliği, uykusuz geceler, hayatın bir anda tamamen değişmesi… Hepsini yaşamak istiyordu.
İşte Elif ile böyle tanıştık.
18 yaşındaydı. Küçük, úrkek ama güçlu görünmeye çalışıyordu.
Anne olmaya hazır olmadığını söyledi. Ama bebeğinin güvenli ve sevgi dolu bir evde büyümesini istiyordu.
Evraklar hazelandı. Biz imzaladık. O da imzaladı
Ajans her şeyi rutin bir işlem gibi anlattı
Ve sonra bir anda… anne baba olduk
Ilk dort hafta adeta ruyaydı
Uykusuzduk ama tarifsiz bir mutluluk içindeydik. Merve neredeyse hiç uyumuyonlu ama sürekli gulumsuyordu. Sayısız fotoğraf çektik, geceleri fısıldaşarak
konuştuk, kızımıza bakarken hälá gerçek olduğuna inariamıyorduk
Adını Defne koyduk.
Hayatımda ilk kez kendimi gerçekten tamamlanmış hissettiğimi hatırlıyorum
Bu yüzden o akşam eve girdigimde içime çöken huzursuzluğu açıklayamamıştım.
Merve kanepede oturuyordu.
Ağlıyordu.
“Ne oldu?” dedim. “Defne nerede?”
Kızarmę gozlerle hana haktı
Artik anne baba değiliz!” dedi.
Ne dediğini anlayamadım.
Ne demek istiyorsun?” diye sordum
Merve yüzunü sildi, derin bir nefes aldı
“Telefonuma bak” dedi
Masaya doğru yürüdüm. Dizüstü bilgisayarı açıktı.
En son gelen telefon mesajına tıkladım.
Ve o anda
kalbim duracak gibi oldu
Mesajı açtığım an ekranda tek bir başlık vardı ve o başlık, bütün dünyam birkaç kelimeyle yerle bir etti:
“Evlat edinme süreci geçici olarak durdurulmuştur.”
Altinda ajansın resmi logosu, tarih, dosya numarası… Her şey gerçekti. Bir süre sadece ekrana baktım, Harfler yer değiştiriyor gibi, satırlar gözumün önünde
dalgalanıyordu.
“Bu… bu ne demek? dedim. Sesim boğuk çıktı.
Merve’nin elleri titriyordu. “Bilmiyorum” diye fısıldadı. “Az önce aradilar. Defney… Defne’yi geri isteyebilirler”
Bir saniye. İki saniye. Evdeki saat tiktaklanı normalden yüksek geldi
“Kim?” diye sordum. “Kim geri istiyor?”
Merve cevap veremedi. Sadece başım iki yana salladı ve ağlaması tekrar şiddetlendi. O an evin içindeki hava ağırlaştı: sanki duvarlar biraz daha yaklaştı, tavan biraz
daha alçaldı
Mesaj aşağı kaydırdım. Metin kısa ama kesindic
“Biyolojik annenin (Elif A.) yasal itiraz süreci başlatması nedeniyle, bebeğin geçici koruma statüsü yeniden değerlendirmeye alınmıştır. Tarafınıza ayrıca
telefonia ulaşılacaktır.”
Elif İtiraz mi? Ama imzalar Evraklar. Her şey tamamlanmıştı. Ajans günlerce “Sorunsuz,” dememiş miydi?
Merve aniden ayaga kalktı. “Onu arayalım,” dedi. “Elif’i. Belki yanlış anlaşılma varde.”
“Nasıl arayacağız?” dedim. “Numarasını bize hiç vermediler.”
Bu cümleyi bitirdigim anda, zihnimde bir taş yerine oturdu: Bize hiçbir zaman numara vermemişlerdi. İletişim hep ajans üzerinden olmuştu. “Güvenlik,”
demişlerdi. “Koruma, ciemişlerdi. O zaman mantıklı gelmişti. Şimdi şimdi ise bir duvar gibiydi.
Merve, telefonunu eline aldı. Parmakları ekranın üzerinde gezindi. Az önce arayan numara burada” dedi. “Ajansın degil”
Ekrana baktım. Numara kayıtlı değildi devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz..