On yaşındaki kızım okuldan eve gelir gelmez hep banyoya koşardı. “Neden hep hemen banyo yapıyorsun?” diye sorduğumda gülümsedi ve “Sadece temiz olmayı seviyorum” dedi. Ancak bir gün gideri temizlerken bir şey buldum.

On yaşındaki kızım, okuldan eve gelir gelmez her zaman banyoya koşardı.
Bir gün ona, “Neden eve gelir gelmez hep banyo yapıyorsun?” diye sorduğumda gülümsedi ve,
“Temiz olmayı seviyorum,” dedi.

Ama bir gün, gideri temizlerken bir şey buldum. Onu gördüğüm an bütün vücudum titremeye başladı ve hemen…

Kızım Elif on yaşında. Aylar boyunca her gün aynı düzeni izledi: Okuldan içeri girer girmez çantasını kapının yanına bırakıyor ve doğruca banyoya koşuyordu.

İlk başta bunun geçici bir dönem olduğunu düşündüm. Çocuklar terler. Belki teneffüsten sonra kirli hissetmekten hoşlanmıyordu. Ama bu durum o kadar sık tekrarlandı ki, bir süre sonra sanki önceden çalışılmış gibiydi.
Ne atıştırmalık…
Ne televizyon…
Bazen selam bile yoktu—sadece “Banyo!” deyip kilidin dönme sesi.

Bir gece, sonunda yumuşak bir sesle sordum:
“Eve gelir gelmez neden hep banyo yapıyorsun?”

Elif, biraz fazla yapay duran bir gülümsemeyle,
“Temiz olmayı seviyorum,” dedi.

Bu cevap beni rahatlatmalıydı. Ama tam tersine, mideme sert bir düğüm oturdu. Elif normalde dağınık, açık sözlü ve unutkandı. “Temiz olmayı seviyorum” sanki birinin ona öğrettiği bir cümle gibiydi.

Yaklaşık bir hafta sonra, o düğüm çok daha ağır bir hisse dönüştü.

Küvetin suyu yavaş boşalmaya başlamıştı, tabanında gri bir halka oluşuyordu. Gideri temizlemeye karar verdim. Eldivenlerimi taktım, kapağı söktüm ve plastik bir gider aparatıyla içeri uzandım.

Yumuşak bir şeye takıldı… Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..