Anne babaları, çocuklarını derin ve ıssız bir ormanın ortasında, yanlarına yalnızca küçük bir yiyecek çantası ve bir şişe su vererek bıraktı; sanki yollarını asla bulamasınlar istiyorlardı. Ancak yanlarında bir araba durduğu anda her şey değişti—ve içinden biri indi… 😱😨

Araç, donmuş tayganın tam kalbinde durdu. Büyük çocuk, göğsünün sıkıştığını hissetti. Etraflarını sonsuz bir vahşi doğa sarıyordu—dondurucu hava, göğe yükselen ağaçlar ve boğucu bir sessizlik. Ne ev vardı. Ne yol. Ne de yardım edebilecek bir iz.

Üvey anneleri bagajdan küçük bir çanta aldı ve gözlerine bile bakmadan karın üzerine bıraktı. Kapıyı kapattı, motor gürledi ve saniyeler içinde araba ağaçların arasında kayboldu; geride sadece silinmeye başlayan lastik izleri kaldı.

Küçük kız, sanki onu ayakta tutan tek şey oymuş gibi yıpranmış oyuncak ayısına sarılarak ağlamaya başladı. Ağabeyi kollarını onun etrafına doladı, kendi korkusunu gizlemeye çalışıyordu. Artık bir şeyden emindi—kız kardeşinin hayatta kalması tamamen ona bağlıydı.

Dar bir patikadan yürümeye başladılar; köklere takılıyor, her adımda kara gömülüyorlardı. Soğuk, giysilerinin içinden kemiklerine işliyordu. Yiyecekler uzun süre yetmeyecekti. Güçleri dayanabileceklerinden çok daha hızlı tükeniyordu. Uzaklarda bir yerden gelen bir uluma sessizliği yarıp geçti ve oldukları yerde donup kalmalarına neden oldu.

Kız artık devam edemediğinde, çocuk onu sırtına aldı ve ilerlemeye devam etti. Her şeyin yoluna gireceğini fısıldıyordu—artık kendisi bile buna inanmasa da. Orman sonsuz gibiydi, neredeyse canlıymış gibi; sanki onları bilerek yanlış yollara sürüklüyordu.Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz..