Düğün günümde, kayınvalidem ve kayınpederim babamı beş yüz davetlinin önünde aşağılayıp ona “çöp” dediler. Nişanlım güldü. Ben de düğünü iptal ettim. Ardından babam, bir milyarder olduğunu açıkladı ve hayatım sonsuza dek değişti.

O gece Ankara şehir merkezindeki Büyük Aurora Oteli, adeta bir kraliyet sarayı gibi parlıyordu. Kristal avizeler mermer zeminleri altın rengi bir ışığa boğuyordu. Güllerle kaplı bir duvarın yanında bir yaylı çalgılar dörtlüsü usulca çalıyor, salonu zarif bir melodi dolduruyordu. Yüzlerce davetli balo salonunu doldurmuştu; ipek elbiseler, özel dikim takımlar, şampanya kadehleri ve fısıltı hâlindeki dedikodular… Altın yaldızlı sandalyelerden katedral şeklindeki görkemli düğün pastasına kadar her ayrıntı aylarca titizlikle planlanmıştı.

Ve tüm bu ihtişamın tam ortasında ben duruyordum.

Benim adım Burak Kaya. Herkesin imrendiği damat olmam gerekiyordu; siyah smokinimle, dünyanın sevdiğimi sandığı kadının yanında duruyordum. Melis Demir—Anadolu genelinde serveti, finans gücü ve gayrimenkulleriyle tanınan, etkili Demir Ailesinin varisi. Nüfuzları efsaneydi. Kibirleri ise ondan da meşhurdu.

Ancak bu zarafetin altında göğsümde ağır bir sıkıntı vardı. Bunun sebebi evlilik değildi—Melis’i önemsiyordum, en azından öyle sanıyordum—ama ailesinin babama nasıl baktığını biliyordum.

Babam Selim Kaya, balo salonunun arka tarafında tek başına oturuyordu. Üzerinde temiz, ütülü ama manşetleri biraz yıpranmış sade gri bir takım vardı. Ayakkabıları eskiydi ama özenle parlatılmıştı. Ellerini masanın üzerine sakin bir şekilde koymuştu. Yemeğe dokunmadı. Sadece bana bakıyordu—hayatım boyunca tanıdığım o sessiz, sarsılmaz duruşla….devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirsiniz..