Kocam Garaja Girmemi Yasakladı – Ama Orada Hayatı Boyunca Sakladığı Bir Sırrı Buldum

Benim adım Ayşe. Yetmiş sekiz yaşındayım. Kemal ile neredeyse altmış yıldır evliyiz.

Lisede kimya dersinde tanıştık çünkü soyadlarımız yoklama listesinde yan yanaydı. Beni güldürmüştü. Yirmi yaşında evlendik, aynı fabrikada çalıştık, dört çocuk büyüttük. Şimdi torunlarımız ve bir de torunumuzun bebeği var.

Her gece hâlâ “Seni seviyorum, Ayşe,” der. Çayımı nasıl içtiğimi bilir. Susturduğumda hemen fark eder.

Kemal’in onlarca yıldır tek bir kuralı vardı:
“Garajıma girme.”

Garaj onun alanıydı — geç saatlerde çalan caz müziği, boya tineri kokusu, bazen kilitli bir kapı. Saygı duydum. Altmış yıl sonra insan herkesin kendine ait bir köşeye ihtiyacı olduğunu öğreniyor.

Ama son zamanlarda bir şey farklı geliyordu. Bana romantik bir bakışla değil, endişeyle bakıyordu.

Bir öğleden sonra eldivenlerini evde unuttu. Garajda olduğunu sanıp vermek için gittim. Kapı hafif aralıktı. Işığın içinde toz zerrecikleri uçuşuyordu.

İçeride tüm duvarlar bir kadının portreleriyle kaplıydı — gülen, ağlayan, uyuyan, yaşlanan. Köşelerde tarihler vardı. Bazıları geleceğe aitti.

Bir tanesini indirdim.
“Bu kim?”

Kemal arkamda duruyordu.
“Girmemeni istemiştim.”

“Bu kadın kim?”

Yutkundu.
“Zamana tutunmak için resim yapıyorum.”

Titreyerek dışarı çıktım.

Günler sonra kasadan para aldığını ve en iyi ceketini giyip çıktığını gördüm. Onu takip ettim. Özel bir nöroloji kliniğine gitti.

Koridorda doktorun sesini duydum:
“Durumu beklediğimizden daha hızlı ilerliyor.”

“Ne kadar zamanı var?” diye sordu Kemal.