Kızım İki Yıl Önce Öldü – Geçen Hafta Okul, Müdürün Odasında Olduğunu Söyleyerek Aradı

Kızımı kaybetmek, bana hayal bile edilemeyecek bir acıyla nasıl hayatta kalınacağını öğretti. Onu on bir yaşındayken toprağa verdiğimiz gün en kötüsünü yaşadığımı sanmıştım.
Ama iki yıl sonra, eski okulundan gelen basit bir telefonun, onun ölümü hakkında inandığım her şeyi altüst edeceğini asla tahmin etmezdim.

O zamanlar neredeyse ayakta duramıyordum. Her şeyi eşim Murat halletti — hastane evraklarını, cenazeyi, benim yasın sisi içinde düşünemediğim kararları. Bana Elif’in beyin ölümünün gerçekleştiğini, hiçbir umut kalmadığını söyledi. Belgeleri doğru düzgün okumadan imzaladım. Başka çocuğumuz yoktu ve birini daha kaybetmeye dayanamayacağımı ona açıkça söylemiştim.

Sonra, sakin bir Perşembe sabahı, ev telefonu çaldı. Artık neredeyse hiç kullanmadığımız için sesi beni irkiltti. Arayan kişi kendini Ahmet Bey, Elif’in eski ortaokulunun müdürü olarak tanıttı. Odasında annesini aramak isteyen bir kız olduğunu ve kızın benim adımı ile numaramı verdiğini söyledi.

Bir yanlışlık olmalı dedim. Kızım ölmüştü.

Kısa bir sessizlik oldu. Ardından kızın adının Elif olduğunu söylediğini ve okul kayıtlarındaki fotoğrafla dikkat çekici derecede benzer göründüğünü ekledi. Kalbim göğsümde acıyla çarpmaya başladı. Müdürü durduramadan bir hareket sesi duydum — sonra küçük, titrek bir ses.

“Anne? Lütfen gelip beni al.”

Telefon elimden kayıp düştü.

O sesti.

Murat mutfağa girdiğinde hâlâ titriyordum. Elif’in eski okulunda olduğunu söylediğimde, beni sakinleştirmek yerine yüzü bembeyaz kesildi. Hızla telefonu kapattı ve bunun bir dolandırıcılık olduğunu söyledi — yapay zekâ ses taklidi yapabiliyormuş, ilanlardan, sosyal medyadan bilgi toplayabilirlermiş. Herkes bunu sahte olarak kurgulayabilirmiş.

Ama anahtarlarımı elime aldığımda panikledi ve beni durdurmaya çalıştı… Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..