On yıllık evliliğin ardından her şeyin adilce bölünmesini istiyorum… çünkü şimdi bile bunun önemi var. On yıl az bir zaman değil.

On yıl boyunca ondan önce uyandım.
On yıl boyunca toplantılarını ayarladım, yemeklerini hazırladım, seyahat planlarını yaptım.
On yıl boyunca kendi hedeflerimi “o başarılı olsun” diye erteledim.

Ve o akşam, yemeği masaya koyarken bunu son derece sıradan bir şekilde söyledi — sanki bir bardak su ister gibi.

“Gelecek aydan itibaren her şeyi bölüyoruz. Katkı sağlamayan birini geçindirmeyeceğim.”

Elimdeki servis kaşığı havada asılı kaldı.
Bir espri bekledim.

Yoktu.

“Affedersin?” diye dikkatlice sordum.

Telefonunu önüne, rahatsız edici bir sakinlikle bıraktı — sanki bu konuşmanın provasını yapmış gibiydi.

“Bin dokuz yüz ellili yıllarda değiliz. Bu evde yaşıyorsan payını ödersin. Yarı yarıya.”

Odanın içinde gözlerimi gezdirdim.

Benim dekore ettiğim ev.
Kendi ellerimle diktiğim perdeler.
Paranın kısıtlı olduğu zamanlarda taksitle aldığımız yemek masası.

“Ben katkı sağlıyorum,” dedim sessizce.

Hafifçe güldü.

“Çalışmıyorsun.”

Bu cümle her şeyden daha derin kesti.

Sanki çocuklarımızı büyütmek sayılmıyormuş gibi.
Evin tüm mali işlerini yönetmek önemsizmiş gibi.
Hasta annesine bakmak değersizmiş gibi.
Her kurumsal davette yanında durmak hiçbir anlam taşımıyormuş gibi.

“İşimi sen istediğin için bıraktım,” diye hatırlattım.

“Aile için daha iyi olur dedim,” diye sakin bir şekilde düzeltti. “Abartma.”

Abartma.

İçimde bir şey parçalanmadı.
Yer değiştirdi.

Çünkü o an, yıllardır kabullenmek istemediğim gerçeği anladım.

Bu anlık bir karar değildi.
Bir stratejiydi.

Son zamanlarda değişmişti.

Daha geç geliyordu.
Telefonuna bakıp gülümsüyordu.
Daha özenli giyiniyordu.

Hiçbir şey söylemedim.
Sadece izledim. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..