Kalabalık bir aileye gelin gittim, bana istermisin diye soran bile olmadı, bizim buralarda kızların söz hakkı yoktur, büyükler ne karar verirse üstüne söz söylenmez. Eşim iyi bir insandı ama ailesinin sözünden çıkmazdı, iki tanede eltim var hepimiz aynı evde yaşıyoruz, onlarda benim gibi kaderine razı olan kadınlardı. Ama şanslılardı ikiside 2 şer tane erkek çocuk doğurmuşlardı. Kız çocuk doğurmak bile suçtur onlara göre. Evlendikten 2 ay sonra hamile kaldım, daha çocuk doğmadan ismini bile erkek ismi koydular Hüseyin olacakmış büyük dedelerinin adıymış,Hamileliğim boyunca iş yaptırmadılar bana, beni düşündüklerinden değil tabiki çocuğa bişey olmasın diye, zaman geldi sancı başladı kaynanam hemen ebeleri çağırdı hastaneye götürmediler, doğum çok zor oldu birkaç saat baygın kalmışım, uyandığımda odada bebeğim yoktu, bebeğim nerede dedim eltime, üzgün bir ifadeyle cansız doğduğunu söylediler, o an aklımı kaybedecek gibi oldum, nerede görmek istiyorum diye bağırırken kaynanam geldi, bebeği gömdüklerini söyledi, o an dünya başıma yıkıldı, uzun bir süre hayata küstüm, yemeden içmeden kesildim, kimse umursamadı halimi, hayat devam ediyordu ve ben acıma alışmaya başlamıştım, büyük kaynım eltimin üzerine kuma getirdi, eltim bunu hazmedemedi canına kıydı, evdeki bütün işaçları içmiş, hastaneye yetiştirdik, ama durumu iyi değildi, doktor hepimizin odadan çıkmasını söyledi, biz tam odadan çıkarken, eltim elimi tuttu sen kal dedi, kaynanam olmaz çıkalım desede içimde tuhaf bir his oluştu çıkmadım, eltim zar zor konuşarak, yaklaş Zeynep sana bunu söylemeden ölmek istemiyorum, gerçeği öğren evladını kurtar dedi……Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirsiniz..