Bir gün hastaneden çıkarken elimi tuttu ve yumuşak bir sesle bana şöyle dedi:

“Oğlum… Tanrı seni neden karşıma çıkardı bilmiyorum,” dedi o kadar zayıf bir sesle ki daha iyi duyabilmek için ona biraz daha yaklaşmak zorunda kaldım.
“Ama bir gün sana artık ödeme yapamaz hale gelirsem… lütfen yine de beni ziyaret etmeyi bırakma.”

Bu cümle aklımda kaldı.

Yükünü hafifletmek ister gibi gülümsedim.

“Merak etmeyin Fatma Hanım. Siz önce iyileşmeye bakın.”

Soğuk ve kemikli parmaklarıyla elimi sıktı.

“Bana söz ver.”

Neden bilmiyorum ama söz verdim.

O günden sonra her hafta evine gitmeye devam ettim. Bazen haftada iki kez bile uğradım. Oysa bana söz verdiği iki yüz lirayı hiç vermemişti.

Başta unuttuğunu düşündüm.

Sonra birkaç haftanın parasını biriktirip hepsini birlikte vermeyi beklediğini hayal ettim.

Ama sonunda gerçeği anladım:

Aslında bana verecek hiçbir parası yoktu.

Bir gün ona tavuk çorbası yaparken cesaretimi toplayıp şöyle dedim:

“Fatma Hanım, para için endişelenmeyin. Ne zaman imkanınız olursa o zaman verirsiniz.”

Kaşığı tabağın üzerine bıraktı ve bana tuhaf bir hüzünle baktı.

“Sen hep sanki hâlâ bir ‘sonra’ varmış gibi konuşuyorsun.”

Ne diyeceğimi bilemedim.

Aylar geçtikçe benim gelişim onun hayatının bir parçası oldu, o da yavaş yavaş benim hayatımın bir parçası haline geldi.

Biraz param olduğunda ona meyve getiriyordum.

Bazen ilaçlarını alamadığını fark edersem gidip kendim satın alıyordum.

Temizliği bitirdikten sonra bazen yanında oturur, gençliğinden bahsettiği hikâyeleri dinlerdim. Yıllar önce vefat etmiş eşinden ve kendi deyimiyle “artık kendi hayatları olan” çocuklarından söz ederdi.

Ama onlar hakkında asla kötü konuşmazdı.

Bu beni çok etkiliyordu.

Sadece şöyle derdi:

“Bir anne, çocukları nasıl evlat olunacağını unutsa bile, anne olmaktan asla vazgeçmez.”

Bir gün yarı açık bir çekmecede birkaç eski mektup buldum.

Posta tarafından geri gönderilmişlerdi.

Hepsi aynı adrese gönderilmişti:

İstanbul’daki bir adrese… Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz..