Milyoner dadıyı acımasızca kovmuştu, ama çocuklarının onu uğurlarken yaptığı itiraf, onun dünyasını sonsuza dek altüst etti.
Ses dayanılmazdı. Tık, tık, tık. Eski mavi valizin ucuz plastik tekerlekleri, şehrin en seçkin sokağındaki kusursuz kaldırım taşlarına çarpıyordu. Ritmik, kuru bir ses, sanki kişisel bir trajedinin saniyelerini geri sayıyordu. Aylin arkaya bakmadı. Bakamazdı. Başını sadece birazcık çevirse, kalbinin bin parçaya bölüneceğini hissediyordu o sıcak öğle asfaltında.

En aşağılayıcı olan şey, yıpranmış valiz ya da omzuna asılı bej kanvas çanta değildi; ellerindeki eldivenlerdi. O lanet sarı temizlik eldivenleri, bileklerinde kuruyan sabun lekeleriyle hâlâ duruyordu. Hatta çıkaracak vakti bile olmamıştı. Emir kesindi, bıçak gibi keskin: “Evimden çık. Hemen.”

Ve Aylin, geriye kalan azıcık onuruyla itaat etti. Tüm hayatını sokağa sürükledi; elleri ter içinde, lateks eldivenlerin içinde, eskiden topladığı çöplerden daha kirli hissediyordu kendini. Güneş yakıcı bir şekilde vuruyor, üç katlı konaklar ve golf sahasını andıran bahçeler arasında uzun gölgeler oluşturuyordu. Milyonerler için bir cennet burasıydı, ama onun için o an, düşmanca bir çöl gibiydi. Gözyaşları sessizce süzüldü, çenesinden kayıp mavi üniformasının beyaz yakasını lekeledi.

Hiç kimse, bu yürek parçalayan sahnenin sadece otuz dakika önce, eski deri ve yalan kokan bir kütüphanede başladığını tahmin edemezdi. Aylin, Derya’nın —Kerem Bey’in nişanlısı— masanın kenarında oturup, şarap kadehini adeta bir kraliyet asası gibi dengelerken bakışlarını hatırlıyordu. Yanlış suçlamayı da hatırlıyordu: kaybolan altın Rolex. Kadının zaferle gülümsemesini; Kerem Bey’in stresli ve güven tarafından kör olmuş bakışlarıyla, üç yıldır çocuklarına anneleri gibi bakan dadıyı değil de nişanlısını tercih etmesini.

“Sen bir hırsızsın. Ali ve Deniz’in üzerinde bir suçlunun etkisi olmasını istemem,” diye bağırmıştı Kerem Bey, paraları yere fırlatarak, sessizliğini ve yok oluşunu ödüyormuş gibi… Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..