Merhum nişanlımın 10 çocuğunun vasisi oldum

dellunty 300 teknosos

On Kalp, Tek Sır

Yedi yıl boyunca, ailemizin göğüs gerdiği en zor şeyin yas tutmak olduğuna inanmıştım. Bu süreyi, vefat eden nişanlımın geride bıraktığı on çocuğu büyüterek geçirdim; onun kaybının taşıdığımız en derin yara olduğundan emindim. Sonra bir gece, en büyük kızım gözlerimin içine baktı ve o gece gerçekte neler olduğunu anlatmaya hazır olduğunu söyledi. İşte o an, bildiğimi sandığım her şey paramparça oldu.

Sabah saat yedide, bir parti ekmeği çoktan yakmış, üç okul izin belgesini imzalamış, Iraz’ın kayıp ayakkabısını dondurucuda bulmuş ve Aras ile Ediz’e kaşığın bir silah olmadığını hatırlatmıştım. Şu an kırk dört yaşındayım ve son yedi yıldır biyolojik olarak bana ait olmayan on çocuğu büyütüyorum. Hayat gürültülü, kaotik, yorucu ve bir şekilde hâlâ hayatımın tam merkezi.

Neva benim karım olacaktı. O zamanlar evin kalbi oydu; bir şarkıyla yeni yürümeye başlayan bir bebeği sakinleştirebilen, tek bir bakışla kavgayı durdurabilen kadındı. Ancak yedi yıl önce, polis arabasını nehrin yakınında buldu; sürücü kapısı açık, çantası içeride, ceketi ise suyun üzerindeki korkuluklara bırakılmıştı. Saatler sonra o zamanlar on bir yaşında olan Gökçe‘yi, yol kenarında çıplak ayakla, donmak üzereyken ve konuşamaz halde buldular. Haftalar sonra nihayet konuştuğunda, sürekli hiçbir şey hatırlamadığını tekrarlayıp durdu. Bir ceset bulunamadı ama on günlük aramadan sonra Neva’yı yine de toprağa verdik. Ben ise aniden bana hayal bile edemeyeceğim şekillerde ihtiyaç duyan on çocuğu bir arada tutmaya çalışırken baş başa kaldım.

O çocuklar için mahkemede savaştığımda insanlar aklımı kaçırdığımı söyledi. Kendi kardeşim bile onları sevmenin başka, on çocuğu tek başına büyütmenin bambaşka bir şey olduğunu söyledi. Belki de haklıydı. Ama ellerinde kalan tek ebeveyn figürünü de kaybetmelerine izin veremezdim. Bu yüzden her şeyi kendi başıma yapmayı öğrendim; saç örmeyi, erkeklerin saçını kesmeyi, öğle yemeği nöbetlerini, fısfıs ilaçların takibini ve hangi çocuğun sessizliğe, hangisinin yıldız şeklinde kesilmiş tost ekmeğine ihtiyacı olduğunu keşfettim. Neva’nın yerini almadım. Sadece yanlarında kaldım…Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz.