Birbirimizle fısıltılarla konuşurken bile, bir yanımız aşırı tepki verdiğimizi biliyordu; ama huzursuzluk geçmedi.

Yerdeki tanımlanamayan bir leke, iki yetişkini tamamen şaşkına çevirdi. Bu, bildiğimizi sandığımız bir yerde alışılmadık bir şey ortaya çıktığında normal algımızın ne kadar kırılgan olabileceğinin tuhaf bir hatırlatıcısıydı.

Etrafında dönüp durduk, zararsız mı yoksa endişelenecek bir şey mi olduğundan emin değildik. Kız arkadaşım zehirli maddeler veya gizli hasarlar konusunda endişelerini dile getirdi. Ben de aynı derecede huzursuz olsam da onu sakinleştirmeye çalıştım. Asıl sorun bilmemekti; hayal gücümüz her boşluğu daha kötü bir şeyle dolduruyordu.

Sonunda bunun aslında ne olduğunu keşfettiğimizde -nemli bölgelerde sıkça görülen, zararsız ama tuhaf görünümlü bir sümük mantarı- rahatlama birdenbire gelmedi.

Hiçbir tehlike yoktu, ciddi bir şey de olmadı. Yine de bu deneyim aklımda kaldı.

Fayansları iyice temizledik, pencereleri açtık ve sonunda ne kadar telaşlandığımıza güldük. Ama o anın bir yanı aklımızda kaldı. Alışılmadık şeylerin insanın özgüvenini ne kadar kolay sarsabileceğini hatırlattı.

Artık ne zaman o banyoya girsem, düşünmeden yere bakıyorum. Garip bir şey görmeyi beklediğimden değil; çünkü sıradan bir şey sizi bir kez şaşırttığında, artık hiçbir şey eskisi gibi hissettirmiyor.