Zeynep mikrofonu elinde birkaç saniye sessiz kaldı. Salonun içindeki hava sanki yoğunlaşmıştı, kimse nefes almiyordu. Elif’in gözleri hälä kalabalığın içinde beni bulmuştu. O bakışta öfke yoktu. Daha çok netlik vardı. Sanki yıllardır içinde biriktirdiği bir gerçeği artık saklamaya gerek duymuyordu.
Zeynep konuşmaya başladı.
“Bizi dünyaya getiren kişi sensin.” dedi sahnedeki kadına bakarak, “ama annemiz olmadın
Ceydanın yüzündeki ifade ilk kez çatladı. Gülümsemesi sabit kalmaya çalıştı ama gözleri istemsizce titredi.
Elif mikrofonu Zeynep’ten aldı.
“Bize yıllarca tek bir hikâye anlatıldı” dedi. “Bizi babamızın senden uzaklaştırdığı seni bize göstermediği söylendi
Salonda fısıltılar yükselmeye başladı.
Elif devam etti
“Ama biz büyüdük. Araştırdık. Belgeleri gördük.
O an salonun içindeki uğultu kesildi.
Elif sahnenin kenarına yürüdü. Elinde ince bir dosya vardı. Dosyayı açmadı, sadece kaldırdı
*18 yıl önce hastaneden çıktığında, hiçbir zorunluluk yoktu. Hiç kimse seni tutmadı. Hiç kimse bizi
senden saklamadı
Ceyda bir adım geri gitti
“Yalan,” dedi ilk kez mikrofonu elinden sıkı tutarak “Babanız sizi benden aldı. Ben aradım. Engel oldular
Zeynep başını yavaşça salladı.
“Hayır
Tek kelimeydi ama salonda yankı gibi dolaştı.
O anda Elif dosyayı açtı. İçinden resmi belgeler, hastane kayıtları ve noter evrakları görünüyordu
“Mahkeme kayıtlan,” dedi Elif “Terk ettiğine dair imzan var. İki kez gelmişsin. İkisinde de bizi görmeyi reddetmişsin
Ceyda’nın eli titremeye başladı. Mikrofonu düşürmemek için zor tuttu
Ben hålå yerimde oturuyordum. İçimde yıllardır bastırdığım şeyler aynı anda çözülüyordu. Öfke değil Daha çok yorgunluk  Elif kalabalığa döndü Bize bir şey daha söylendi. Babamızın kötü olduğu.. bizi senden uzaklaştırdığı
Bir an bana baktı
“Bu doğru değil
Kalabalık tamamen sessizdi
Zeynep sahnenin diğer ucuna yürüdü. Ceyda iki kutuyu hálá uzatmış halde duruyordu.
Zeynep kutulara bakmadı bile.
“Biz seni tanimiyoruz” dedi. “Ama onu tanıyoruz”
Beni işaret etti
O an salonun içinden bınının iç çektiğini duydum.
Zeynep devam etti:
“Bizi büyüten kişi o. Uykusuz geceleri o yaşadı. Hastalandığımızda başımızda o vardı. Mezuniyet elbiselerimizi o seçti. İlk adımlarımızı o tuttu
Ceyda’nın yüzü bembeyaz olmuştu.
“Bu mümkün değil…” diye mırıldandı
Elif mikrofonu tekrar aldı.
“Sen gittin. Ama o kalmayı seçti
Bir sessizlik daha
Sonra Elif sahnede Ceydaya yaklaşmadan konuştur
“Bize bir hediye getirdiğini söylediler
Ceyda hemen toparlandı