SON GÜLEN İYİ GÜLER

Doktorun benzi o kadar çabuk attı ki, benden önce onun yere yığılacağını sandım. Sonra ultrason odasının kapısını kilitledi, sesini alçalttı ve şöyle dedi: “Leyla, hemen buradan gitmelisin. Derhal boşan!”

Keskin ve korku dolu bir kahkaha attım. “Neden?”

Doktor Arzu, cevap vermedi. Monitörü bana doğru çevirdi, titreyen parmağıyla ekrana vurdu ve ekledi: “Açıklayacak vakit yok. Bunu görünce anlayacaksın.”

Kırk beş yaşımda; yıllarca “kısır” etiketiyle yaşamıştım—önce fısıldaşmalarda, sonra şakalarda, en sonunda da kocamın aile grubuna yanlışlıkla atılan bir mesajda. Kocam Volkan, her zaman bunu çiçeklerle ve derin bir sessizlikle telafi etmeye çalışırdı. Kayınvalidem ise bana sanki kısırlık benim tüm kimliğimmiş gibi “Zavallı Leyla” derdi.

Fakat o sabah, o loş odada, bebeğimin kalp atışlarını ilk kez duydum. Sonra ultrason görüntüsünün yanında açık duran tıbbi dosyadaki ismi fark ettim.

Benimki değildi. “Hasta: Selin Kaya,” diye okudum. Tarih iki hafta öncesine aitti. Notlar kısa, klinik ve zehirliydi: Altı haftalık hamile. Genetik tarama istendi. Babalık onayı bekleniyor: Volkan Soylu.

Oda etrafımda dönmeye başladı. Selin, yirmi sekiz yaşındaki asistanımdı. Bana çay getiren, bana “ilham kaynağım” diyen ve bir keresinde ofisimde “sizin gibi bir kariyerim olsun istiyorum” diyerek ağlayan o nazik asistanım… Elim karnıma gitti…. Devamını okumak için diğer sayfa gecebilirisiniz..