12 yaşındaki kızım, biriktirdiği tüm parayı sınıfındaki bir çocuk için spor ayakkabı almaya harcadı. Ertesi gün okul müdürü beni acil koduyla okula çağırdı. Kızım, aylardır gizlice para biriktirip sınıfındaki bir çocuk için ayakkabı almıştı. Hemen ertesi gün okuldan gelen telefonda, Ceren‘in ciddi bir işe karıştığı söylendi. Okula koştum ama müdürün kapısını açıp içeride beni bekleyen kişiyi gördüğüm an, tüm vücudum buz kesti.

Telefon, iş yerindeki öğle aramda geldi.

Müdür, gergin bir sesle “İyi günler,” dedi. “Mümkün olan en kısa sürede okula gelmeniz gerekiyor.”

“Ceren iyi mi?”

Kısa bir sessizlik oldu.

“Yaralanmadı,” dedi müdür. “Ama bir olay yaşandı ve o da bu işin içinde.”

O an çantamı kapmış, anahtarlarımı elime almıştım bile. “Hemen geliyorum.”

Trafikte okula doğru hızla ilerlerken, neler olmuş olabileceğine dair parçaları birleştirmeye çalışıyordum. Ama zihnim sürekli bir önceki sabahın hatırasına, Ceren’in arkadaşı Kerem için yaptığı şeye dönüp duruyordu.

Odasından içeri girdiğimde, kumbarasını yerde parçalanmış halde bulmuştum.

“Ceren, burada ne oldu?” diye sormuştum.

Suçlu bir ifadeyle bana bakmış ve “Paraya ihtiyacım vardı,” demişti.

“Ne için?”

“Anne, Kerem‘in ayakkabısındaki delikleri bantla kapattığını gördüm.”

Bunu duyduğumda kalbim sızlamıştı. Kerem, sınıfına yeni gelen bir çocuktu. Ceren ile yakınlaşmışlardı ama ailesinin bu kadar zor durumda olduğu aklımın ucundan geçmemişti.

“Ben de biriktirmeye başladım,” dedi kızım. “Doğum günü paralarımı, evdeki yardımlarımdan kazandıklarımı, atıştırmalık almam için verdiğin harçlıkları… Her şeyi. Birkaç ay sürdü ama ona yeni bir çift spor ayakkabı aldım.”

Onunla o kadar gurur duymuştum ki. Yaşadığımız tüm o zorluklardan sonra, kızımın bir zamanlar kaybetmesinden korktuğum o nezaket ve duyarlılığı yitirmediğini bilmek benim için her şey demekti. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz.