Kırk üç yaşındaydım.

Dul kalalı altı yıl olmuştu.

Kocamı bir trafik kazasında kaybettikten sonra bir daha evlenmeyi hiç düşünmemiştim. Köyün kenarındaki küçük taş evimde tek başıma yaşıyor, bahçemde yetiştirdiğim sebzeleri pazarda satarak geçimimi sağlıyordum.

Benim adım Neriman.

Köyde herkes beni sakin, kendi halinde bir kadın olarak tanırdı. Kimsenin işine karışmaz, kimseyi de hayatıma fazla yaklaştırmazdım.

Ta ki Rasim Ağa bir akşam kapımın önünde belirene kadar.

Rasim, çevredeki köylerde bile adı bilinen bir adamdı.

Geniş tarlaları, hayvan sürüleri, büyük bir konağı vardı. Elli yaşlarının başındaydı. Sert bakışlı, az konuşan, girdiği yerde insanların ister istemez sustuğu türden biriydi.

Karısını yıllar önce kaybetmişti.

Çocuğu da yoktu.

O akşam kapımda durup doğrudan,

“Seninle evlenmek istiyorum Neriman,” dediğinde, elimdeki su kovasını neredeyse yere düşürüyordum.

Gülüp geçeceğini düşündüm.

Ama yüzünde zerre şaka yoktu.

“Beni tanımıyorsun bile,” dedim.

“Tanıyorum.”

“Nasıl?”

“Altı yıldır seni görüyorum.”

Bu cevap içimi tuhaf bir şekilde ürpertti.

Meğer pazarda, çeşme başında, köy düğünlerinde defalarca karşılaşmışız. Ben farkında bile değilmişim.

Teklifini önce reddettim.

Fakat Rasim ısrar etmedi.

Sadece,

“Düşün. Konağıma hizmetçi değil, eş arıyorum,” dedi.

Sonra çekip gitti.

Günlerce o cümleyi düşündüm.

Yalnızlık insana zamanla alışkanlık gibi geliyor. Ama geceleri evin duvarları sessizleştiğinde insan bazı gerçeklerden kaçamıyor.

Ben de yorulmuştum.

Tek başına güçlü görünmekten, hastalandığımda kendi çorbamı yapmaktan, kötü bir rüyanın ardından konuşacak kimse bulamamaktan…

Bir ay sonra Rasim’in teklifini kabul ettim.

Köy ayağa kalktı.

“Rasim Ağa neden Neriman’ı seçti?”

“Bu yaşta evlilik mi olur?”

“Kesin arazisi için aldı.”

Arkamdan söylenenleri duyuyordum.

Ama önemsemedim.

Düğünümüz gösterişsizdi. Konağın avlusunda uzun masalar kuruldu. Davullar çalındı, yemekler dağıtıldı.

Rasim gün boyunca yanımdan neredeyse hiç ayrılmadı.

Fakat düğünün bitip konağın kapıları kapandığı anda içime açıklayamadığım bir tedirginlik çöktü.

Yatak odası konağın üst katındaydı.

Geniş bir odaydı.

Ahşap tavan, eski bir gardırop, büyük bir yatak…

Rasim kapıyı arkasından kapattığında kalbim hızlandı.

Aylar sonra bile hatırladığım ilk şey onun bakışlarıdır.

Bana uzun uzun baktı.

Ben utanarak başımı çevirdim.

Rasim yanıma geldi.

Elimi tuttu.

Parmakları sıcaktı.

Fakat beklediğim şey olmadı.

Beni kendisine doğru çekmek yerine yatağın kenarındaki sandalyeye oturdu.

Sonra,

“Neriman, sana bu gece söylemem gereken bir şey var,” dedi.

Sesinin değiştiğini hemen fark ettim.

“Ne oldu?”

“Bu evliliği neden istediğimi sana tam olarak anlatmadım.”

Elimi çektim.

İçimde bir korku yükseldi.

“Ne demek bu?”

Rasim birkaç saniye sustu.

Sonra gardırobun içinden eski, metal bir kutu çıkardı.

Kutuyu yatağın üzerine bıraktı.

“Bunu aç.”

Kapağı kaldırdım.

İçinden sararmış birkaç fotoğraf çıktı.

İlk fotoğrafı elime aldığımda nefesim kesildi…Devamını okumak için diğer sayfaya geçiniz