Beş Yaşındaki Kızım Gelinliğimi Çekiştirip, “Anne, Yeni Babam Kötü Bir Şey Yaptı,” Diye Fısıldadı — Dakikalar Sonra Düğünü Durdurdum (1. BÖLÜM)

Düğün salonu, iki yüzden fazla davetlinin güldüğü, yemek yediği ve herkesin benim “mutluluktaki ikinci şansım” olarak adlandırdığı bu günü kutladığı sırada sıcak, altın sarısı ışıklar altında parıldıyordu. Bir süreliğine buna ben de inanmıştım. Üç yıl önce kocam Mert’i toprağa vermiştim. Bir gün geleceğimizi planlarken, ertesi gün kollarımda iki yaşındaki kızımız Suna ile onun mezarı başında dikiliyordum.

Yıllarca sadece Suna ve ben vardık. Sonra Eren hayatımıza girdi. Sabırlı, nazik ve güvenilirdi. Mert’in yerini asla almaya çalışmadı, ya da en azından ben öyle inanıyordum. Suna onun hakkında sorular sorduğunda ona Eren’in benim bir arkadaşım olduğunu söyledim. Eren bana evlenme teklif ettiğinde ise kızıma tek bir kural öğrettim: “Onun adı Eren. Baba ya da babacık değil.” Hiç kimse onun öz babasının yerini alamazdı ve Eren de bu konuda bana her zaman hak verirdi.

Düğün günümüzde onun yanında dururken, ikimiz için de en doğru kararı verdiğimi düşünüyordum. Tam o sırada Suna gelinliğimi çekiştirdi. Başındaki çiçekli tacı gözünün birinin üzerine kaymıştı, ayakkabısının teki kayıptı ve endişeli gözleri salonun diğer ucundaki Eren ile abim Can’a kilitlenmişti. “Yeni babamla Can amcamın kötü bir şey yaptığını gördüm,” diye fısıldadı.

Mideme bir kramp girdi, içim ürperdi. Suna, onların kendisine bunu kimseye söylememesini tembihlediklerini söyledi. Sonra parmağıyla Eren’i işaret etti ve “Onların senin odandan anneannemin mavi kutusunu aldıklarını gördüm,” dedi. Bir an için nefes alamadım. Anneannemin o mavi kutusunda nesiller boyu aktarılan aile mektupları, mücevherler ve çok değerli hatıralar duruyordu. O sabah kutuyu gelin hazırlık odasında bırakmıştım ve hiç kimsenin ona dokunmaya izni yoktu. Devamı diğer sayfada..