Elli dört yaşımda, kızımı rahatsız etmemek için yalnızca birkaç aydır tanıdığım bir adamla aynı eve taşındım. Ancak çok geçmeden başıma korkunç bir şey geldi ve buna derinden pişman oldum 😢😲

Elli dört yaşındayım. Hep bu yaşa gelince insanları doğru değerlendirmeyi bildiğimi sanırdım. Meğer hiç de öyle değilmiş.

Kızım ve damadımla birlikte yaşıyordum. Bana karşı nazik ve ilgiliydiler ama ben her zaman fazlalıkmışım gibi hissediyordum. Gençlerin kendi alanına ihtiyacı vardır. Bunu hiç açıkça söylemediler ama ben hissettim. Birinin bunu yüksek sesle dile getirmesini beklemeden, zarif bir şekilde ayrılmak istedim.

Bir iş arkadaşım beni onunla tanıştırdı.
“Bir ağabeyim var,” dedi. “Birbirinize çok yakışırsınız.”

Güldüm. Elliden sonra nasıl bir flört olabilir ki? Ama yine de buluştuk. Kısa bir yürüyüş, biraz sohbet, sonra kahve. Özel bir yanı yoktu — ama zaten hoşuma giden de buydu. Sakin, büyük laflar etmeyen, sözler vermeyen biriydi. Onunla hayatın basit ve sessiz olacağını düşündüm.Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz