Kocam, kayınvalidemle birlikte yaşamayı reddettiğim için beni havluya sarıp sokağa attı, ama asla böyle bir şey olacağını hayal etmemişti…

“Ceyda…” Bir ses yağmuru bıçak gibi kesti.

Genç kadın başını kaldırdı, kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu. Yağmur yüzünden aşağı süzülüyor, artık acıdan mı yoksa öfkeden mi aktığını ayırt edemediği gözyaşlarına karışıyordu. Sokak lambasının loş sarı ışığı altında, bir karaltı ona doğru koştu. “…Deniz?” Sesi titriyordu.

Abisiydi bu. Aylardır görmediği abisi… Çünkü Burak onları birbirinden ayırmak için her zaman bir yol bulmuştu. Deniz hiçbir şey söylemedi. Ceketini çıkarıp nazikçe kardeşinin omuzlarına örttü.

Kız kardeşinin yanağındaki izi gördüğünde ifadesi aniden değişti. Bu bir şaşkınlık değildi. Kontrollü bir öfkeydi; soğuk ve sessiz. “Bunu sana kim yaptı?” Ceyda cevap vermedi. Vermesine gerek de yoktu zaten. Deniz bakışlarını eve doğru çevirdi. Işıklar yanıyordu. Perdeler kımıldıyor, camın arkasında gölgeler geziniyordu. O zaten biliyordu. Her zaman bilmişti. Sadece Ceyda bunu görmeyi reddetmişti.Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz.