Kocam her gece yataktan gizlice çıkıyordu – Sonunda nereye gittiğini keşfettiğimde kalbim eridi

Yaşadığımız tüm o zorluklardan sonra kızım için nihayet güvenli ve istikrarlı bir yuva kurduğumu sanıyordum. Sonra, huzursuz geçen bir gecede kızımın odasının kapısından gördüğüm bir şey, tüm o eski korkularımı bir anda geri getirdi.

İyi bir anne olduğuma inanıyordum; mükemmel değildim, tamamen iyileşmiş de sayılmazdım ama ilgili ve korumacıydım. İlk evliliğim bana “huzur” denilen şeyin ne kadar kolay bir illüzyona dönüşebileceğini öğretmişti. Evliliğimi bitirip gittiğimde Damla henüz küçüktü ama şimdiden çok fazla şeye şahit olmuştu. O günden sonra kendime bir söz verdim: Bir daha kimsenin onu incitmesine asla izin vermeyecektim.

Sonra Sarp hayatımıza girdi. Sakin, dengeli ve benden yaşça büyüktü; asla Damla’nın babasının yerini almaya çalışmadı. Aksine, sevgisini sessiz yollarla gösterirdi; çayı nasıl sevdiğini hatırlar, özel alanına saygı duyar, ders çalışırken ona yemek hazırlayıp bırakırdı. Üç yılın sonunda, gerçekten güvenli bir şeyler inşa ettiğimize inanmıştım.

Ardından koltukta uyumaya başladı. İlk başta bu durum zararsız görünüyordu; sırtını bahane ediyor, bu konuda şakalar yapıyordu. Ama bu tekrarlanmaya devam etti. Her gece yatağa benimle giriyor, sonra sessizce kalkıp gidiyordu.

Aynı zamanlarda Damla da bitkin görünmeye başladı; bu sadece normal bir genç yorgunluğu değil, daha derin bir şeydi. Sarp yanındayken tuhaf bir şekilde huzurlu göründüğünü fark ettim. Bu durumun beni rahatlatması gerekiyordu ama aksine huzursuz etti.

Bir gece uyandığımda Sarp‘ın yanımda olmadığını gördüm. Ev sessizliğe bürünmüştü. Sonra Damla’nın kapısının altındaki o ışık süzmesini fark ettim. Kalbim yerinden çıkacak gibi oldu. Kapıyı hafifçe araladım ve donup kaldım.

Sarp yatağın üstüne oturmuş, başlığa yaslanmıştı. Damla ise yanında uyuyor, onun elini tutuyordu.

O an içimi müthiş bir korku kapladı. Onunla yüzleştiğimde sessizce açıkladı: Damla kabus görmüş ve yanına gelmesini istemişti. Beni uyandırmak istememişti. Bu, beklediğimden daha çok canımı yaktı.

Takip eden birkaç gün boyunca şüphelerim iyice büyüdü. Kendimden nefret ediyordum ama bunu görmezden gelemezdim. Doğrudan sormak yerine, hala utanç duyduğum bir karar verdim: Odasına küçük bir kamera yerleştirdim. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriiisniz.