Benim adım Emine Karaca ve hafızamdan asla silemeyeceğim tek bir an var—eniştemin, kız kardeşimin cenazesine koluna metresini takarak geldiği gün.

Teksas’taki küçük kasabamızın kilisesi beyaz zambakların ağır kokusu ve alçak sesle edilen dualarla doluydu. En önde, kız kardeşim Lale’nin kapalı tabutu duruyordu. Sözde merdivenlerden “düşmüştü”. Cem’in anlattığı buydu. Trajik bir kaza. Bundan ibaret.

Ben ona hiç inanmadım.

Kilise kapıları açılıp Cem içeri girdiği anda, odadaki gerilim birdenbire arttı. Siyah bir takım elbise giymişti, yüzünde özenle kontrol edilmiş bir ifade vardı—ve yanında, sanki oraya aitmiş gibi koluna yapışmış, dar siyah elbiseli uzun boylu esmer bir kadın duruyordu.

Annem keskin bir nefes aldı.
“Ciddi olamaz…” diye fısıldadı, elimi acıtacak kadar sıkarken.

“O Rüya,” diye mırıldandım. İsmi aylar öncesinden tanıyordum; Lale’nin telefonunda belirdiğini görmüştüm. “İş arkadaşı.”Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..