Annemi mezuniyet balosuna götürdüm çünkü beni büyütürken kendi balosunu kaçırmıştı – üvey kız kardeşim onu ​​küçük düşürmüştü, bu yüzden ona sonsuza dek hatırlayacağı bir ders verdim.

Annemi baloya davet ettiğimde bunu dramatik olsun diye yapmamıştım. Amacım sessiz ama anlamlı bir şekilde, beni tek başına büyütürken vazgeçmek zorunda kaldığı her şey için ona küçük bir karşılık vermekti. Üvey kız kardeşimin, herkesin önünde onu küçük düşürmeye çalışacağını ya da o gecenin, odadaki herkesin anneme bakışını sonsuza kadar değiştireceğini hiç hayal etmemiştim.

Şu an on sekiz yaşındayım ama geçen Mayıs ayında yaşananlar hâlâ zihnimde, takılı kalmış bir film sahnesi gibi dönüp duruyor. Hani bazı anlar vardır ya; doğruyla yanlışı yeniden tanımlayan, sana ilk önce senin yanında duran insanlar için ayağa kalkmanın ne demek olduğunu gerçekten öğreten anlar… İşte bu da onlardan biriydi.

Annem Emine, on yedi yaşında anne oldu. Çocukluğundan beri hayalini kurduğu balo da dâhil olmak üzere, tüm gençliğini benim için feda etti. Ben var olabileyim diye kendi hayallerinden vazgeçti. En azından o hayali ona geri verebilirdim diye düşündüm.

Hamile olduğunu lise üçüncü sınıftayken öğrendi. Sorumlu olan çocuk, durumu öğrenir öğrenmez ortadan kayboldu. Ne bir veda, ne bir destek, ne de benim ona benzeyip benzemeyeceğimle ya da onun gülüşünü taşıyıp taşımayacağımla ilgili en ufak bir merak…

O andan sonra annem her şeyi tek başına göğüsledi. Üniversite başvuruları çöpe gitti. Seçtiği balo elbisesi hiç giyilmedi. Mezuniyet partileri onsuz yapıldı. Mahalledeki çocuklara bakıcılık yaptı, bir kamyon durağındaki lokantada gece vardiyalarında çalıştı ve ben sonunda uykuya daldıktan sonra geceleri denkliği tamamlamak için ders çalıştı.

Ben büyürken bazen “neredeyse balo” diye şaka yapardı. Ama bu şakalar hep zoraki bir kahkahayla biterdi; sanki canını acıtan bir şeyi mizahın altına gömüyordu. “En azından kötü bir balo eşinden kurtulmuş oldum,” derdi. Ama konuyu değiştirmeden önce gözlerinde beliren o hüznü her zaman fark ederdim.

Kendi balom yaklaştıkça içimde bir şey yerine oturdu. Belki duygusaldı. Belki saftı. Ama doğru hissettirdi. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz..