Kızım Babalar ve Kızları Dansında Yalnız Kaldığı İçin Alay Konusu Oldu — Ta ki On İki Bordo Bereli Spor Salonuna Girene Kadar

Kızımın o dans gecesinin gözyaşlarıyla biteceğini asla düşünmemiştim; ta ki on iki Bordo Bereli spor salonuna girip her şeyi değiştirene kadar. O dans pistinde keder ve gurur buluştuğunda, sevginin ve sadakatin ne kadar uzağa ulaşabileceğini anladım. O gece, Kürşat’ın verdiği söz bir şekilde yolunu bulup bize geri döndü.

Birini kaybettiğinizde zaman tuhaf davranır. Günler birbirine karışır, ta ki her şey gerçekliğin değişmiş olmasını dileyerek uyandığınız tek bir uzun sabah gibi hissettirene kadar. Kocamın cenazesinden bu yana üç ay geçti ama hâlâ bazen kapının yanında onun botlarını görmeyi bekliyorum. Hâlâ iki fincan kahve koyuyorum ve her gece dış kapının kilidini üç kez kontrol ediyorum; çünkü o hep öyle yapardı.

Yas işte böyle bir şeydir: Ütülenmiş elbiseler, fiyonklu ayakkabılar ve umudunu her özel gün için giymekte ısrar ettiği o pembe çoraplar gibi küçük ve özenli bir şekilde katlayıp saklayan küçük bir kız çocuğu…

“Gökçe, yardıma ihtiyacın var mı?” diye seslendim koridordan. Hemen cevap vermedi.

Odasına göz attığımda, yatağında oturmuş dolap aynasındaki yansımasına baktığını gördüm. Üzerinde Kürşat’ın geçen bahar seçtiği o elbise vardı; Gökçe’nin “prenses elbisem” dediği o elbise… Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz.