Bebeğim üç gün boyunca durmadan ağladı. Neredeyse hiç uyumadı. Ne yaptıysak fayda etmedi. Doktorlar bunun sadece gaz sancısı olduğunu söyledi ve ilaç verdi ama ağlama bir türlü kesilmedi.

Biz her zaman çok dikkatli insanlardık. Hamile olduğumu öğrendiğimiz anda hazırlıklara başladık. Kitaplar okuduk, eğitimlere katıldık. Evdeki prizleri kapattık, köşeleri koruma altına aldık, gereksiz eşyaları kaldırdık. Bebeğimizi her türlü tehlikeden koruduğumuzu düşünüyorduk.

Doğum sorunsuz geçti. Bebeğimiz sakindi. Güzel uyuyor, nadiren ağlıyordu. İlk aylar rahat geçti. Kendimizi gerçekten şanslı sanıyorduk.

Ama bir gece her şey değişti.

Önce hafif bir huzursuzluk başladı. Saatler geçtikçe ağlama şiddetlendi ve kesintisiz hale geldi. Ne kucakta ne beşikte sakinleşti. Vücudu gerilmişti, yüzü kızarmıştı, nefesi düzensizdi.

Çaresizlikle acil servise gittik. Muayene ettiler ve bunun bebeklerde sık görülen gaz sancısı olduğunu söylediler. Masaj ve damla önerip bizi eve gönderdiler.

Doktorlara güvendik.

Ama sonraki iki gün boyunca bebeğim neredeyse hiç uyumadı. Ağlama gece gündüz devam etti. Yorgunluk arttı, endişemiz büyüdü.

Üçüncü gece eşim beni dinlenmeye gönderdi. Bebeği kanguruyla göğsüne bağladı ve evin içinde dolaşmaya başladı. Bir süre sonra ağlama azaldı.

Bebek sakinleşince eşim onu dikkatle inceledi

Kıyafetlerini açıp kontrol etti. İlk bakışta her şey normal gibiydi. Sonra çoraplarını çıkardı ve çok tuhaf bir ayrıntı fark etti.