Bebeğin çorabını tamamen çıkardığında, babanın kalbi yerinden fırlayacak gibi oldu. Minik ayağın bilek kısmına, neredeyse görünmeyecek kadar ince bir saç teli dolanmıştı. Saç, derinin içine gömülmüş gibiydi ve o kadar sıkı sarılmıştı ki bacakta hafif bir morarma başlamıştı.

İlk bakışta fark edilmesi neredeyse imkânsızdı. Saç teli, bebeğin ten rengiyle karışıyor, ışıkta bile zor seçiliyordu. Ama baba dikkatle baktığında, bacağın neden hareket etmediğini o an anladı. Kan dolaşımı engellenmişti.

Panikle ama titrememeye çalışarak eşini uyandırdı. Anne durumu gördüğünde ne yapacağını şaşırdı. Hemen makas aradılar ama saç o kadar inceydi ki kesmek mümkün olmadı. En ufak bir yanlış hareket bebeğe zarar verebilirdi.

Hiç vakit kaybetmeden tekrar acil servise koştular.

Doktorlar bu kez çok daha dikkatli davrandı. Bebeğin bacağı hemen müdahaleye alındı. Özel bir aletle saç teli dikkatlice çıkarıldı. Dakikalar içinde bacağın rengi yavaş yavaş normale dönmeye başladı. Bebek ilk kez derin bir nefes aldı ve ardından… ağlama kesildi.

Doktor, anne ve babaya bunun nadir ama son derece tehlikeli bir durum olduğunu anlattı:

Saç Turnike Sendromu.

Bazen anne ya da babadan düşen tek bir saç teli, bebeğin parmağına, ayağına ya da bacağına dolanabiliyor ve fark edilmezse ciddi hasarlara yol açabiliyordu. Uzun süren, nedeni bulunamayan ağlamaların arkasında bazen bu kadar basit ama hayati bir sebep olabiliyordu.

O gece aile eve döndüğünde yorgundu ama tarifsiz bir rahatlama içindeydi. Bebek huzur içinde uyuyordu. Baba ise o günden sonra herkese aynı şeyi söylüyor:

“Doktorlara güvenin ama ebeveyn sezginizi asla küçümsemeyin. Bazen bir çorap, bazen minicik bir saç teli, bir hayatı kurtarabilir.”

Şimdi her ağlama krizinde ilk yaptıkları şey belli:
Bebeğin ellerini, ayaklarını ve bacaklarını tek tek kontrol etmek.

Ve bu hikâyeyi duyan her anne babaya tek bir uyarıları var:
‘Önemsiz sandığınız detaylar, en önemli şey olabilir.’