Ben hâlâ doğum iznindeyken, neredeyse hiç uyumadan ve yeni doğmuş ikiz kızlarımıza nasıl bakacağımı öğrenmeye çalışırken, kocam evliliğimizi bitirmeyi seçti ve doğruca kendi kuzenimin kollarına gitti.

Doğum iznindeydim. İkiz kızlarım henüz birkaç haftalıktı. Geceleri neredeyse hiç uyumuyor, gündüzleri ise nasıl anne olunacağını öğrenmeye çalışıyordum. Tam o kırılgan, insanın hem en güçlü hem de en savunmasız olduğu dönemde, kocam Emre karşıma geçip boşanmak istediğini söyledi. Sesi sakindi, yüzü ifadesizdi. “Artık seni sevmiyorum,” dedi. O an, uykusuzluğun verdiği sersemlikle bunun bir kabus olduğuna inanmak istedim.

Boşanma hızlı oldu. Emre sözde “sorumluluklarını” yerine getirecekti. Nafaka ödeyecek, kızlarını görecekti. Ama iki ay sonra nişanlandığını öğrendiğimde içimde kalan son umut kırıntısı da yok oldu. Nişanlandığı kişi kuzenim Gamze’ydi.

Aile bir anda ikiye bölündü. Bazıları öfkeliydi, bazıları sessizdi. Çoğu ise “Gönül bu, kimi severse…” diyerek işin içinden sıyrıldı. Annem ve kız kardeşim dışında kimse açıkça yanımda durmadı. Ben ise iki bebekle hayata yeniden tutunmaya çalışıyordum.

Altı ay sonra davetiye geldi. Emre ve Gamze görkemli bir düğün yapıyordu. Davetiyenin altına küçük bir not iliştirilmişti: “Hâlâ ailemizdensin.” Bu cümle içimde tuhaf bir şey uyandırdı. Acı mı, öfke mi, meydan okuma mı… bilmiyordum. Ama gitmeye karar verdim. Yalnız.

Düğün salonu ihtişamlıydı. Kristal avizeler, beyaz çiçekler, altın detaylar… Her şey kusursuz görünüyordu. İkizler bakıcıyla evdeydi. Üzerime sade ama zarif bir elbise giymiştim. Güçlü görünmek istiyordum; kırılgan değil.

Gamze’nin akrabaları beni görünce şaşırdı ama çabuk toparlandılar. Yanıma gelip Gamze’nin ne kadar “şanslı” olduğunu anlattılar. Emre’nin “iyi bir kısmet” olduğunu söylediler. Gülümsedim. Başımı salladım. İçimde fırtınalar koparken yüzümde sakin bir maske vardı.

Resmi danslar başladı. Emre annesiyle dans etti, Gamze babasıyla. Alkışlar yükseldi. Ardından ışıklar kısıldı. Yeni evlilerin ilk dansı için herkes piste odaklandı. Yavaş bir müzik çalmaya başladı. Spot ışığı altında dönüyorlardı. Gamze’nin yüzünde zafer dolu bir gülümseme vardı. Emre kendinden emindi.

Tam o anda müzik birden kesildi.

Salonda bir uğultu yükseldi. DJ mikrofonu eline aldı. Yüzü gerilmişti. “Sayın misafirler,” dedi, sesi titreyerek. “Bir teknik aksaklık nedeniyle kısa bir ara vermek zorundayız. Ancak… gelin ve damadın bilgisi dahilinde, başlamadan önce izlemek isteyebileceğiniz küçük bir video var.”

Emre’nin yüzündeki ifade ilk kez değişti. Gamze’nin eli kolunda donup kaldı. Dev ekranda bir görüntü belirdi.

Tarih damgalı güvenlik kamerası kayıtları.

Bir kafe. Emre ve Gamze yan yana oturuyor. Tarih, benim hâlâ hamile olduğum döneme aitti. Bir başka görüntü: alışveriş merkezinde el ele yürürlerken. Bir başkası: Otel lobisinde sarılırken.

Salondaki sessizlik ağırlaştı. Fısıltılar başladı. Gamze’nin annesi ayağa kalktı, “Bu da ne demek oluyor?” diye bağırdı.

Video bitmedi.

Son karede Emre’nin sesi duyuldu. Telefon kaydıydı. “Doğumdan sonra ayrılacağım,” diyordu. “Şimdi söylersem herkes beni suçlar.”

Kanım dondu. Bu kayıtları ilk gördüğüm anı hatırladım. Boşanma sürecinde, Emre’nin ortak kullandığımız eski bir e-posta hesabında tesadüfen bulmuştum. Tarihleri görünce içimde bir şey kırılmıştı. Sadece beni terk etmemişti. Hamileyken aldatmıştı. Plan yapmıştı devamı icin sonrki syfaya gecinz…