Kaynananın düğün masasında eşimle benim arama oturdu—ben de ona kolay kolay unutamayacağı bir ders verdim.

Mert ile nişanlandığım anda, annesi Nermin düğünle ilgili tüm kontrolü eline almaya başladı.

Başta yardım etme isteği tatlı gelmişti. Ama çok kısa sürede tam bir kâbusa dönüştü.

Nermin’in her şey hakkında bir fikri vardı:

“Bu gelinliği değiştir. İçinde kilolu görünüyorsun.”

“Hayır, şakayık istemiyorum. Gül sipariş et.”

“Saçını toplamalısın; Mert böyle seviyor.”

Ama asıl neler yapabileceğini, düğün gününde anlayacaktım.

Nermin törene geldiğinde beyaz bir elbise giymişti. Resmen gelin gibiydi.

Elbette, ilgi odağında kendisinden başka biri olmasına tahammül edemiyordu.

Ama bu daha sadece başlangıçtı.

Nikâhtan sonra herkes yemeğe oturduğunda, tabağını, bardağını ve en önemlisi SANDALYESİNİ aldı; bizim masaya doğru sürükleyerek aramıza yerleşti.

Şaşkınlıkla ona baktım.

“Ne yapıyorsun?” dedim.

Gülümsedi.

“Özel gününde OĞLUMUN YANINDA OTURMAK istiyorum.”

Gözlerimi kırptım. İnanamıyordum.

“Ama burası gelin ve damat masası. Sadece ikimize ait.”

Gözlerini devirdi ve şöyle dedi:

“Ben her zaman onun hayatındaki en önemli kadın olacağım. EŞLER GELİR GEÇER, ama anne sonsuzdur. Bunu unutma.”

İçimde öfke kaynıyordu ama sakinliğimi korudum.

Gülümsedim ve dedim ki:

“Tamam Nermin. Haklısın.”

İşte o anda MUHTEŞEM BİR FİKİR aklıma geldi.

Sessizce masadan kalktım ve kimse fark etmeden düğün görevlilerinden biriyle konuştum.

Ve gösteri başlamak üzereydi…

Üç…iki…bir… Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..