Kaynanam düğünümde tüm ilgiyi üzerine çekmeye çalıştı—ama gecenin sonunda, kimsenin beklemediği bir şekilde, o ilgiyi ona geri verdim.

Benim adım Elif. Yirmi sekiz yaşındayım ve kendimi bildim bileli her şeyi planlayan bir kadınım.
Yemekleri bir hafta önceden planlarım. Trafik ihtimaline karşı acil durum güzergâhları çıkarırım. Hatta Mert ile resmen nişanlanmadan önce bile balayımız için bir tablo hazırlamıştım.

Düzeni ve öngörülebilirliği severim. Bu yüzden her detayı planlayarak düğün günümün hayatımın en mutlu günü olacağını sanıyordum.

Unutulmaz oldu—ama hayal ettiğim nedenlerle değil.

Eşim Mert, otuz bir yaşında. Nazik, çekici ve dürüstlüğüyle tanıdığım en iyi adam. Ama onunla birlikte gelen bir “küçük” sorun vardı: annesi Nermin.

Aralarındaki ilişki mi?
Açıkçası, sanki Mert hâlâ sekiz yaşında bir çocukmuş gibi davranıyordu; yetişkin, teknoloji sektöründe çalışan ve saçları hafifçe seyrelmiş bir adam gibi değil.

Nermin her sabah, istisnasız, genellikle sabah yedi civarında onu arardı. Eğer Mert telefonu açmazsa hemen endişeli bir mesaj gelirdi:
“Uykunda ölmediğinden emin olmak için yazıyorum canım!”

Ona su içmesini hatırlatır, ev yapımı kurabiyeler pişirir ve evet—hâlâ çamaşırlarını katlardı. Kendi deyimiyle:
“Mert tişörtlerinin köşeleri düzgün olsun ister.”

Başta bunu sevimli buldum. Garipti ama sevimli.
“Kendini tehdit altında hisseden kadınlardan olmayacağım,” dedim kendi kendime. “Sadece ilgili bir anne.”

Nişanlandıktan sonra bile ona “dünyadaki en sevdiğim adam” demesine güldüm.
Hafta sonu gezilerimiz için kurabiye yapma ısrarına gülümsedim.
Tırnak rengimden kahvemi “Mert’in damak zevkine göre fazla sert” yapmama kadar her şeye yorum yapmasını da içime attım.

Huzuru korudum.
“Evlendikten sonra geçer,” dedim.

Ama düğün hazırlıkları başlayınca işler tuhaftan çıkıp neredeyse ibretlik bir komediye dönüştü.

Nermin’in her şey hakkında bir fikri vardı. Gerçekten her şey.

Bir gün hayalini kurduğum dantelli gelinliğin fotoğrafını gösterdim. Hiç gözünü kırpmadan:
“Bu dantel seni… daha geniş gösteriyor,” dedi.

Başka bir zaman bukette şakayık istediğimi söylediğimde burnunu kıvırdı.
“Mert şakayığa alerjik,” dedi.
“Hayır, değil,” dedim.
“Gözleri kaşınıyor,” diye mırıldandı ve konuyu kapattı. “Saçını da toplamalısın. Mert böyle sever.”

Bir düğünün—özellikle benim düğünümün—nasıl bu kadar boğucu hâle getirilebildiğine inanamadım.

Mert’le defalarca konuştum. Her seferinde geçiştirdi.
“Zararsız o,” dedi bir akşam ayakkabılarını bağlarken. “Eğlensin biraz.”

“Bu eğlence değil,” dedim. “Beni eziyor.”

Alnımdan öptü.
“Dahil olduğunu hissetsin. O da bu günü hayal etti.”

Ama çok geçmeden düğün bizim olmaktan çıktı. Onun düğünü oldu.

Her tedarikçi onu arıyordu.
Her tadım, her karar onun onayından geçiyordu.
Hatta etkinlikten “bizim özel günümüz” diye bahsettiğini bile duydum.

Misafir listesine yüzden fazla kişi ekledi: iş arkadaşları, kilise dostları, briç kulübü üyeleri. Çoğunu tanımıyordum. Düğün günü salondaki yüzlerin yarısı bana yabancıydı.

Çığlık atmak istedim.
Ama kibar kaldım.

Ve sonra düğün günü geldi…
Nermin beyaz bir elbiseyle ortaya çıktı.

Uyarı yok. Utanç yok.
Resmen gelin gibi yürüyordu.

Salondaki konuşmalar bir anda kesildi. Müzik başlamayı beklerken kuzenlerimden biri içeri sokulup fısıldadı:
“Elif… kaynanan… beyaz giymiş.”

Dışarı çıktım.
Ve oradaydı.

Nermin.
Boydan boya beyaz bir elbise. İnci kolye. Saçlar sıkı bir topuz. Aydınlatıcı ve küstahlığın verdiği o kendine güvenli parıltı.

Bir an yanlışlık olduğunu düşündüm.
Belki ışık yanlıştır.
Belki üstünü değiştirecektir.

Ama sonra misafirleri selamlayıp şunu söyledi:
“Tek oğlum bugün tüm ilgiyi tek başına alamazdı, değil mi?”

Mert donup kaldı.
“Bunu görüyor musun?” diye fısıldadım.

“Onunla konuşacağım,” dedi.
Ama konuşmadı. Hiçbir zaman da konuşmadı.

Resepsiyonda Nermin ev sahibiydi sanki. Masalar arasında dolaşıyor, fotoğraflar çekiliyor, mutfak tarafında mezelerin saatini soruyordu.

Her on dakikada bir masamıza geliyordu:
“Yeterince yiyor musun?”
“Sandalye için minder ister misin?”
“Bir peçete daha getireyim mi?”

Ben orada yok gibiydim.
Dişlerimi sıkarak gülümsedim.

Salonda üç yüz elli kişi vardı. Çoğu onun misafiriydi. “Zor gelin” damgası yemek istemedim.

Ama sonra…

Nikâhtan sonra, nihayet baş başa oturduk. Nefes aldım. Işıklar loştu. Keman sesi vardı.

Nermin’in yeri başka bir masadaydı. Üç kez kontrol etmiştim.

Ama göz ucuyla ayağa kalktığını gördüm.

Tabağıyla, içkisiyle ve inanılmaz bir hak iddiasıyla yanımıza geldi.

“Burada yalnız görünüyorsunuz,” dedi. “Oğlumu yalnız bırakamam.”

Ve…

Bir sandalye çekti.
Sürükledi.
Ve aramıza koydu.

Tam eşimle benim ortama.

“Anne, ne yapıyorsun—?” diye başladı Mert.
“Rahatla canım,” dedi. “Sadece düzgün beslendiğinden emin olacağım.”

Misafirler izliyordu.

“Burası bizim masamız,” dedim sakinlikle.
“Saçmalama,” dedi. “Sonra çok yemeği baş başa yersiniz.”

Mert bana baktı: Lütfen olay çıkarma.

Ve ben…

Gülümsedim.

“Peki,” dedim. “Unutulmaz olsun.”

Çünkü o an ne yapacağımı biliyordum.

Yemek boyunca Nermin, Mert’in etini kesti. Ağzını sildi. On yaşında çocuk gibi davrandı.

Ben izledim.
Ve düşündüm.

Bu dikkat açlığıydı.
Ve onu susturmanın tek yolu, istediğini vermekti—ama beklemediği şekilde.

Anne–oğul dansı başladığında, ben fotoğrafçı Merve’yi buldum.

“Bu akşam çekilen tüm Nermin fotoğraflarını slayta ekle,” dedim.
“Özellikle ön planda olduğu olanları.”

Slayt başladı.

Ve…

Salonda kahkaha koptu.

Son karede siyah yazı belirdi:

“Gerçek aşk her şeye dayanır…
Fotoğraftaki üçüncü kişiye bile.”

Alkış.
Gülüşmeler.
Nermin’in yüzü kıpkırmızı.

Salonu terk etti.

Mert bana döndü.
Ve ilk kez gerçekten anladı.

“Bunu hak ettim,” dedi gülerek. “Onu durdurmadığım için.”

Gülümsedim.
“Bir dahaki sefere yanına kimi oturtacağını daha iyi seç.”

O gün sadece Mert’le evlenmedim.

Kendim için de ayağa kalktım.

Ve öğrendim ki…