ON YEDİ YAŞIMDA, FELÇLİ LİSE SEVGİLİMİ ZENGİN AİLEMİN ÖNÜNE KOYDUM VE BU YÜZDEN EVLATTAN REDDEDİLDİM

On beş yıl sonra geçmişim mutfağıma girdi ve “her şeye rağmen ayakta kalan” aşk hikâyemizi yerle bir etti.

Eşimle lisede tanıştım.

O benim ilk aşkımdı.

Ne büyük patlamalar vardı…
Ne gösterişli jestler…

Sadece sessiz, sakin bir duygu.
Ev gibi hissettiren bir şey.

Son sınıftaydık.

Birbirimizi çok seviyorduk ve yenilmez olduğumuzu sanıyorduk. Geleceğin harika fırsatlarla dolu olacağına inanıyorduk. Hayatın bu kadar zor olabileceğini hiç bilmiyorduk.

Sonra, Noel’e bir hafta kala, her şey altüst oldu.

Karlı bir gecede büyükannesinin ve büyükbabasının evine doğru araba kullanıyordu.

Ya da ben on beş yıl boyunca öyle sanıyordum.

Telefon, ben odamın zemininde oturmuş hediyeleri sararken çaldı.

Annesi telefonda çığlık atıyordu. Sadece birkaç kelimeyi ayırt edebildim.

“Kaza…”

“Kamyon…”

“Bacaklarını hissedemiyor…”

Hastane; sert ışıklar ve bayat, ağır bir havadan ibaretti.

Yatakta yatıyordu. Kenarlıkları olan bir yatak. Her yerde kablolar. Boyunluk. Bipleyen makineler. Ama gözleri açıktı.

“Buradayım,” dedim, elini tutarak.
“Seni bırakmıyorum.”

Doktor, ailesini ve beni kenara çekti.

“Omurilik zedelenmesi,” dedi.
“Belden aşağısı felç. İyileşme beklemiyoruz.”

Annesi hıçkırıklara boğuldu. Babası yere bakakaldı.

Ben eve döndüğümde bomboştum.

Ailem mutfak masasının etrafında oturuyordu. Sanki bir anlaşma yapacaklarmış gibiydi.

“Otur,” dedi annem.

Oturdum. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..