Gece iki on yedi’de, yüz on iki acil hattı sessiz kontrol odasında çaldı.

Görevli telefonu açmadan önce neredeyse çağrıyı görmezden gelecekti—gece vardiyaları çoğu zaman canı sıkılan gençlerin yaptığı şaka aramalarıyla dolu olurdu. Ancak hattın diğer ucundaki sesi duyduğu an donup kaldı.

Ses çok hafifti. Titriyordu. Kulaklıktan zar zor duyuluyordu.

— Hanımefendi… annemle babam uyanmıyor… ve ev çok garip kokuyor…

Görevlinin eli telefonu daha sıkı kavradı. Bu bir şaka değildi.

— Tatlım, adını söyleyebilir misin?
— Sofya… yedi yaşındayım…
— Peki Sofya, anne ve baban şu anda neredeler?
— Yatak odalarındalar… onları sarstım… ama hareket etmiyorlar…

İçgüdüleri ona bir şeylerin çok yanlış olduğunu söylüyordu. Acil durum protokolü anında devreye alındı. Adrese bir polis ekibi yönlendirilirken görevli hatta kalmaya devam etti; sakin ve yavaş bir sesle konuşarak çocuktan evden çıkmasını, binadan uzak bir şekilde bahçede beklemesini istedi. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz