Benim adım Aylin, 35 yaşındayım. Uzun yıllar boyunca mükemmel bir evliliğim olduğuna inandım. Eşim Fuat ile hayatı sıfırdan kurduk. Paramız azdı ama birbirimize guvenimiz tamdı. Küçuk bir aile işletmemiz varde ben muşteri ilişkileri ve muhasebeyle ilgilenir, Fuat sahada çalışırdı. Akşamlan eve yorgun ama mutlu döner koltuğa oturup dışarıdan yemek soyler, günün yorgunluğunu kahkahalarla atardik. Gerçekten bir takımdık
Gir akşam salonumuza bakıp gülümsemişti.
“Bir gün burada çocuklar koşacak” demişti.
“Sabırsızlanıyorum” diye karşılık vermiştim.
Hamile kaldığımı öğrendiğimizde mutluluktan havalara uçtuk. Ultrason sırasında doktor ikiz beklediğimizi söylediğinde Fuat sevinçten yerinden fırladı. O gün herkesi aradı. Baba olmanın gururunu herkese anlatıyordu. Hamileliğim boyunca ilgiliydi bebek kitapları okudu, beşikler kurdu, gece karnımla konuştu. Kendimi güvende ve sevilmiş hissediyordum.
Ama doğum her şeyi değiştirdi.
18 saat süren sancıdan sonra tansiyonum tehlikeli seviyeye çıktı ve acil sezaryen karan alındı. Her şey çok hızlı gelişti. Ameliyathanede parlak ışıklar, makinelerin
sesleri ve korku vardı. Fuat elimi tutuyordu ama gozlerindeki endişeyi unutamam.
İkizlerimiz Elif ve Emir sağlıklı doğdu. O an yaşadığım rahatlama tarif edilemezdi. Ama asıl zorluk doğumdan sonra başladı.
Sezaryen basit bir doğum şekli değildir, büyük bir ameliyattır. Haftalarca doğrulmak, eğilmek, hatta gülmek bile acı veririydi. Buna bir de iki yeni doğmuş bebek
eklenmişti. İki saatte bir beslenme, alt değiştirme, gaz çıkarma Geceler ve gündüzler birbirine karıştı
Ilk gunlerde Fuat anlayışlıydı. “Dinlen” diyordu. Ama bu çok kısa surdu
Bir hafta sonra eve girip etrafa baktı. Dağınıklığı fark etti.
“Bütün gün evdesin, toparlayamadın mi?” dedi.
Bir sure sonra yemek konusu başladı
“Vine mi hazır yemek?”
“Bütun gün ne yapıyorsun?”
Bu soru içimi parçaladı. Günlerim uykusuzluk, ağrı ve ağlayan iki bebek arasında geçiyordu. Ama anlatacak gücüm yoktu. Susmayı seçtim.
Eleştiriler arttı. Ev, yemek, temizlik….
“Ben çalışıyorum, sen evdesin demeye başladı.
“Annem dört çocuk büyuttu” dedi bir gün
Ameliyat yerim hälä ağrıyordu. Uykusuzluktan tükenmiştim. Ama burilar onun için bahane gibiydi
Bir gece söylediği söz ise içimde bir şeyleri kırdı:
Eğer bunu kaldıramıyorsan, belki ikizlere hazır değildin. O gece karar verdim Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz..