Eger evde bebek bakmanın “kolay oldugunu duşünuyorsa, bunu yaşaması gerekiyordu
Bir günlüğune işten izin almasını istedim. Sozde bir kontrolum vardı. “Evde bir gün geçirmek tatil gibi olur” dedi. Gülumsedim.
O gün için her şeyi hazırladım. Mamalar, bezler, kıyafetler… Bahane kalmasın diye. Ve evden çıktım.
Ilk saatler sakindi. Sonra ağlamalar haslack
Yarılış atılan mama, beceriksiz bez değiştirmeler, kusmalar, bitmeyen ağlamalar… Ev kısa sürede savaş alanına döndu. Öğlene doğru tükenmişti
“Bunu her gün nasıl yapıyor?” dediğini duydum.
Akşam eve döndugumde Fuat bitmişti. Üstu başı kirli, gozleri kızarmıştı. Beni gorunce ellerimi tutta
“Özür dilerim,” dedi. “Hiç böyle olduğunu bilmiyordum. Bir gün bile dayanamadım.”
Sakin bir sesle cevap verdim
“Bu benim her günum”
O an gerçekten görduğunu hissettim.
O günden sonra her şey değişti. Gece beslenmelerine kalktı. Sabahları yardım etti. Eleştirmek yerine destek oldu.
Bir akşam bana bakıp,
Sen tanıdığım en güçlü insansın,” dedi.
Gülumsedim.
“Şimdi nefes alabildiğimi hissediyorum”
Artık yalnız degildim.
Bazen anlatmak yetmez
Bazen yaşatmak gerekir
Evlilik, kimin çalıştığıyla değil: kimin yükü paylaştığıyla ilgilidir.
Ve biz bunu geç de olsa öğrendik.