Erkek kardeşim banka kartımı çaldı ve hesabımdaki tüm parayı çekti. Hesabı boşalttıktan sonra beni evden kovdu ve, “Senin işin bitti, istediğimizi aldık, artık dönüp bize bakma,” dedi. Annemle babam güldü: “İyi bir karardı…”

Erkek kardeşim banka kartımı bir perşembe günü aldı.
O sabah, ailemin evinde uyandığımda hiçbir şeyden haberim yoktu. Mavi hastane formamı giyip nöbetime yetişmek için aceleyle hastaneye gittim. Solunum terapisti olarak çalışıyordum ve o hafta inanılmaz zorluydu—çift vardiyalar, fazla hasta, neredeyse hiç uyku yoktu. O gece saat dokuzdan sonra eve geldiğimde ayaklarım sızlıyordu, başım zonkluyordu ve tek bir planım vardı: duş almak, kalan yemeği ısıtmak ve yatağa yığılmak.

Ama bunun yerine, valizimi giriş kapısının yanında gördüm.

İlk başta annemin temizlik yaparken onu koridordaki dolaptan çıkardığını düşündüm. Sonra fark ettim ki valiz hazırlanmıştı. Kıyafetlerim özenle katlanmıştı. Dizüstü bilgisayarımın şarj aleti yan cebe sıkıştırılmıştı. Kişisel eşyalarım plastik bir poşete konmuştu. Bu hazırlık değildi.

Bu, evden çıkarılmaydı.

Mutfaktan kahkaha sesleri geliyordu.

Ağabeyim Kaan, annemle babamla birlikte masada oturmuştu. Babamın cam kupalarından biriyle bira içiyordu; sanki bir şeyi kutluyorlarmış gibi. Annem beni ilk fark eden oldu ve öyle bir gülümsedi ki içim sıkıştı.

“Ha, geldin,” dedi rahatça.

“Valizim neden kapının yanında?”

Kaan sandalyesine yaslandı, rahat ve kendinden emindi; kazanmış birinin havasıyla konuşuyordu.
“Senin işin bitti,” dedi. “İstediğimizi aldık. Artık dönüp bize bakma.”

Ona bakakaldım.
“Ne diyorsun sen?”

Babam gerçekten güldü.
“Numara yapma,” dedi. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirsiniz..