Lavin battaniyenin altında kendini biraz daha yukarı çekip o jilet inceliğindeki ışık sızmasını kendi başıyla kestiği an, üzerindeki tüm uyku mahmurluğu bir anda yok oldu. Kalbin o kadar şiddetli çarpıyordu ki, kapının ardında her kim duruyorsa bu sesi ahşabın arkasından bile duyabileceğinden emindin. Hâlâ neler olup bittiğini tam olarak kavrayamıyordun ama bir gerçek zihnine içgüdüsel bir kesinlikle yerleşti: Lavin yatağınızda tuhaf biri olduğu için yatmıyordu. Birini korumak, birine kalkan olmak için oradaydı.

O ince ışık çizgisi iki saniye daha orada asılı kaldı. Sonra usulca kaybolup gitti. Koridorda hafif bir hışırtı duyuldu; o kadar kısıktı ki su borularının sesi ya da çatının altından geçen bir rüzgâr esintisiyle karıştırılabilirdi. Ardından eve, sanki bir el evin ağzını kapatmışçasına yoğun ve mutlak bir sessizlik çöktü.

Lavin hâlâ parmaklarını tutuyordu. Sıkıca kavrayıp canını yakmıyordu. Sadece, senin nefes alışverişlerin paniğini ele vermeyecek kadar yavaşlayana dek, elini battaniyenin altında sıcak ve sabit bir şekilde senin elinin üzerinde tuttu. Onun hemen yanında, kocan Berkan hâlâ uykudaydı; bir kolunu yastığının üzerine atmış, hiçbir şey duymayan bir adamın o çıldırtıcı sükûnetiyle göğsü inip kalkıyordu. Devamını okumak için diğer sayfaya geçebilirisniz.