Buz Tutan İhanet

“Altı aylık hamileydim; görümcem beni dondurucu soğukta balkona kilitledi ve ‘Belki biraz acı çekmek seni dayanıklı yapar,’ dedi. Ellerim uyuşana kadar cama vurdum, içeri girmem için ona yalvardım. Birisi nihayet kapıyı açtığında, yerde baygın halde yatıyordum. Ancak doktorların sonrasında açıkladığı gerçekler, tüm aileyi dehşete düşürdü.”

Hamileliğimin yirmi sekizinci haftasındaydım. Görümcem beni balkona kilitledi ve o soğukta orada öylece bıraktı.

Adı Melis’ti. Abisiyle evlendiğim günden beri, sanki ondan bir şey çalmışım gibi davranıyordu. Her şeyimi eleştirirdi; yemeğimi, kıyafetlerimi, konuşmamı, hatta gülüşümü bile. Hamile kaldığımda durum daha da şiddetlendi. Benim için “tembel”, “abartıyor” diyor ve ilgi çekmek için her belirtiyi “kullandığımı” iddia ediyordu. Eşim Kaan, onun sert olabileceğini biliyordu ama sürekli “Melis işte böyle biri, boş ver” diyerek beni onu görmezden gelmeye ikna etmeye çalışıyordu.

O bayram tatilinde, Kaan’ın ailesi akşam yemeği için bizim eve geldi; çünkü kayınvalidemin mutfağı tadilattaydı. Sırtım ağrımasına ve ayaklarım şişmiş olmasına rağmen bütün gün yemek yapmakla uğraştım. Melis geç geldi, yaptığım her şeye şöyle bir baktı ve alaycı bir tavırla gülümsedi.

“Vay canına,” dedi çantasını tezgaha fırlatarak. “Bir öğün yemek hazırlayacak kadar ayakta durmayı başarabilmişsin. Etkileyici.”

Duymazdan gelmeye çalıştım ama zaten bitkin bir haldeydim. Yemekten sonra, Kaan ve babası çöpleri aşağıya indirmeye gittiklerinde, ben tabakları dizerken Melis mutfağa arkamdan girdi.. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilrsiniz..