Kocam Beni Evlat Edinmeye Zorladı — Gerçek Sebebini Duyduğumda Bavulları Topladım

Yıllarca, kocamın evlat edinme hayalinin bizi sonunda tamamlayacağına inandım. Ancak gizli bir gerçek yeni kurduğumuz ailemizi paramparça ettiğinde, bir seçim yapmak zorunda kaldım: Ya ihanete tutunacaktım ya da kaybettiğimi sandığım aşk ve hayat için savaşacaktım.

Benim adım Hülya, kocam Kaan’ın evlat edinme hayalinin bizi nihayet bir bütün yapacağına yıllarca inandım. Ama gizli bir gerçek, henüz yeni başladığımız hayatı ilmek ilmek söktüğünde bir karar vermem gerekti: İhanete mi sarılacaktım, yoksa kaybettiğimi sandığım o geleceğe ve sevgiye mi tutunacaktım?

Kocam, on yıl boyunca çocuksuz bir hayatı kabullenmeme yardım etmişti. Sonra, neredeyse bir gecede, aile kurma fikriyle yanıp tutuşmaya başladı; nedenini ise her şey için çok geç olana kadar anlayamadım.

Ben kendimi işe gömmüştüm, o ise balık tutmaya başlamıştı. Eksik olanın adını koymadan, o sessiz evimizde nasıl var olacağımızı öğrenmiştik. Bu değişimdeki ilk kırılmayı, evimizin yakınındaki bir parkın önünden geçerken fark ettim; Kaan aniden durdu.

Tırmanan ve bağıran çocukları izleyerek, “Şunlara bak,” dedi. “Bir zamanlar bizim de böyle olacağımızı düşündüğümüzü hatırlıyor musun?” “Evet,” diye yanıtladım.

Gözlerini çocuklardan ayırmadı. “Hâlâ seni rahatsız ediyor mu?” Yüzünü inceledim. Orada ham bir acı vardı; yıllardır görmediğim bir şey. Birkaç gün sonra, kahvaltı masasında telefonunu ve bir evlat edinme broşürünü önüme doğru itti.

“Evimiz çok boş geliyor Hülya,” dedi. “Öyle değilmiş gibi davranamıyorum artık. Bunu yapabiliriz. Hâlâ bir ailemiz olabilir.” “Kaan, biz bu durumla barışmıştık.” “Belki sen barıştın.” Daha da yaklaştı. “Lütfen Hülya. Benimle birlikte son bir kez daha dene.” “Peki ya işim?” “Senin evde olman işleri kolaylaştırır,” dedi hızlıca. “Şansımız daha yüksek olur.”

Daha önce bana hiç böyle yalvarmamıştı. Bu benim için ilk uyarı sinyali olmalıydı. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirsiniz..