Yağmacı Akrabalar ve Beklenmedik Dönüş

Kocamın cenazesinden sonra, üzerimde günün sıcaklığını ve zambakların kalıcı kokusunu taşıyan siyah elbisemle eve döndüm. Ön kapıyı açtığımda, kaybın ardından gelen o boş sessizliği, yasın nihayet yerleşmesine izin veren o ağır ve gerçeküstü durgunluğu bekliyordum.

Bunun yerine, kendi oturma odama adım attığımda kayınvalidemi sahneyi yönetirken, sekiz akrabayı da Bora’nın eşyalarını valizlere tıkıştırırken buldum. Bir an için dürüstçe yanlış daireye girdiğimi sandım. Gardırop kapakları ardına kadar açıktı. Askıların ahşaba sürtünme sesi yankılanıyordu.

Bora’nın akşamları kitap okuduğu koltuğun üzerinde bir el valizi duruyordu. İki kuzeni koridorda kutuları üst üste diziyordu. Yemek masasının üzerinde, anahtarlarımızı koyduğumuz kasenin hemen yanında, Müjgan Hanım’ın o keskin ve eğik el yazısıyla tutulmuş bir liste duruyordu: Kıyafetler, elektronikler, belgeler.

Ve tam girişte, kimsenin dokunmadığı ama büyük bir saygısızlığa uğrayan, cenaze çiçeklerinin yanındaki Bora’nın hatıra kutusu öylece duruyordu. Bu manzara içimde derin ve korkunç bir şeye dokundu. Beni ağlattığı için değil; bazı insanların yastan yağmacılığa ne kadar çabuk geçtiğini gösterdiği için.

Müjgan Hanım kapı sesine döndü. Nefesi kesilmedi. Utanmış görünmedi. Sadece, odadaki tek yetişkinin kendisi olduğuna inandığı zamanlarda yaptığı gibi çenesini yukarı kaldırdı.

“Geldin demek,” dedi.

Eşiğinde öylece durdum; bir elimde topuklu ayakkabılarım sallanıyordu, bir şey yemediğim için başım dönüyordu ve tüm vücudum gerçekliği hissedemeyecek kadar tükenmişti.

“Benim evimde ne yapıyorsunuz?” diye sordum.

Müjgan Hanım soruyu görmezden geldi. İki parmağıyla yemek masasına bir kez vurdu ve gayet net bir şekilde konuştu: “Bu ev artık bizim. Bora’nın olan her şey de öyle. Gitmen gerekiyor.”

Odayı yavaşça süzdüm. Füsun çekmeceleri karıştırıyordu. Deniz ise Bora’nın seyahat çantalarından birinin fermuarını çekiyordu… Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz.