Cumartesi günü geldiğinde sokağın başındaki küçük park dolmuştu. Çocuklar, yaşlılar, meraklı bakışlar… İnci ve Dost en öndeydi. Tekerlekleri çimenlerin üzerinde zorlanıyordu ama gözleri ışıl ışıldı. Melike uzakta duruyordu. Kolları yine kavuşturulmuştu. Yüzünde o bildik sert ifade vardı.

Söz aldım. Sesim titremedi.
“Ben yetmiş beş yaşındayım,” dedim. “Bu mahallede misafirim, bu dünyada misafirim. Ama bildiğim bir şey var: Güçlü olanın görevi, zayıf olanı saklamak değil, korumaktır.”

İnci’ye baktım. Dost’a baktım.
“Bu köpekler kusurlu değil. Onlar yaralıydı. Ve iyileşti. Beni de iyileştirdiler.”

Kalabalık sessizdi. Melike kıpırdandı. Bir an sözümü kesecek sandım. Kesmedi.

“Burası barınak değil diyenler var,” diye devam ettim. “Haklılar. Burası bir mahalle. Ve mahalle dediğin şey, birbirine tahammül edebilen insanların yeridir.”

O sırada küçük bir çocuk öne çıktı. İnci’nin tekerleklerine dokundu.
“Ben korkmuyorum,” dedi. “O çok tatlı.”

Bir gülüş dalgası yayıldı. Melike’nin yüzü kızardı. Sonunda konuştu.
“Ben… kötü bir şey olsun istemedim,” dedi. Sesi ilk kez yumuşaktı. “Sadece… her şey kontrolden çıkıyormuş gibi geliyor.”

O an anladım. Korkuyordu. Değişimden, kırılganlıktan, kendine hatırlatılan her şeyden.

Yanına gittim. Kimseyi incitmeden, yavaşça.
“Kontrol dediğin şey,” dedim, “bazen bırakmayı bilmektir.”

Sessizlik uzun sürdü. Sonra Melike eğildi. İnci’ye baktı. Elini uzattı. İnci kuyruk salladı. Tekerlekler hafifçe tıkırdadı.

O gün hiçbir mucize olmadı. Kimse alkışlarla ağlamadı. Ama bir şey yerli yerine oturdu. Melike tehdit etmedi. Bir daha kötü söz söylemedi. Hatta ertesi hafta kapısının önüne bir kap su koyduğunu gördüm.

Ben ders vermedim. Kimseye haddini bildirmedim.
Sadece gerçeği görünür kıldım.

Şimdi akşamları sokağımız daha sessiz. İnci ve Dost yuvarlanarak yanımda ilerliyor. İnsanlar bakıyor. Gülümsüyor. Bazıları öğreniyor.

Yetmiş beş yaşındayım.
Ve şunu biliyorum:
Merhamet, bağırdığında değil; sakin kaldığında kazanır.