Kocam Mehmet, 62 yıllık evliliğimizin ardından geçen ay uykusunda huzur içinde vefat etti. 18 yaşında tanışmıştım. O benden biraz büyüktü ve sahip olduğu en güven veren insandı. Sadece bir yıl görüştükten sonra evlendik. İki oğlumuz, üç torunumuz oldu. Yıllar boyunca küçük tartışmalarımız olsa da hayatımız sevgi, sadakat ve birlikte olmak uzun yıllar boyunca doluydu. Bu nedenle onun benden sakladığı bir sır olacağı hayatım boyunca düşünceleri bile gelmemişti.Cenaze günü cami insanlarla doluydu. Ailemiz, dostlarımız, komşularımız. Herkes Mehmeti son yolculuğuna uğurlamak için oradaydı. Tören boyunca ayakta durmaya çalışıyordum ama içimdeki boşluk o kadar büyüktü ki bacaklarım titriyordu. Insanlar yavaş yavaş camiden çıkmaya başladığında daha önce hiç görmediğim genç bir kız hızla içeri girdi. En fazla 12 ya da 13 yaşlarında görünüyordu.
Çekingen ama kararlı bir ifadeyle bana yaklaştı.
“Mehmet Bey’in eşi misiniz?” diye sordu.
Başımı sessizce salladım. Kız elindeki zarfı bana uzattı
“Eşiniz bunu tam bugün, cenazesinde size vermemi istedi.
Daha ne olduğunu anlayamadan arkasını dönüp hızla dışarı çıktı. Onu durdurup soru sormaya fırsat bile bulamadım. Zarfı çantama koydum ama içimde tuhaf bir huzursuzluk büyümeye başladı.
Eve döner dönmez zarfı açtım. İçinden Mehmet’in el yazısıyla yazılmış bir mektup ve küçük, eski bir anahtar çıktı. Mektubu okumaya başladım. devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..