Siyah, gösterişli arabasına binmek üzereydi ki ürkek bir ses onu durdurdu.

“Efendim… hizmetçi mi arıyorsunuz? Temizlik yaparım, çamaşır yıkarım, yemek yaparım… her şeyi yaparım. Lütfen… küçük kız kardeşim dünden beri bir şey yemedi.”

Güvenlik çoktan yerini almıştı. Bu tür sahneleri büyümeden bitirmek için eğitilmişlerdi. Murat Karahan yıllar boyunca sayısız yalvarış duymuştu. Ezberlenmiş hikâyeler, titreyen eller, çaresizlikten verilen sözler…

Yürümeyi öğrenmişti.

Durmak, zayıflıktı.

Normalde arkasını bile dönmezdi.

Ama bu ses…

Bu ses farklıydı.

Ne talepkârdı, ne de gösterişli.

Sanki görmezden gelinirse paramparça olacak kadar kırılgandı.

Murat durdu.

Ve kapıya doğru döndü.

Kapının önünde, henüz on sekizini bile doldurmamış gibi duran genç bir kız vardı. Üzerindeki bol ceket, zayıf omuzlarını tamamen yutmuştu. Ayakkabıları çamurluydu. Saçlarını aceleyle toplamıştı ama yüzündeki yorgunluk saklanamıyordu.

Ve sırtında…

Bir bebek vardı.

Yeni ya da sıcak bir şeye sarılı değildi. Eski, yıpranmış bir battaniyeye dikkatle bağlanmıştı. Bebek fazlasıyla sessizdi. Murat, minik göğsün sığ sığ inip kalktığını fark ettiğinde içi ürperdi.

Bu, tam da güvenliğin engellemesi gereken sahnelerden biriydi.

Sonra Murat’ın bakışları kaydı.

Kızın çenesinin hemen altında, yakasının yarı gizlediği solgun, hilal biçiminde bir iz vardı.

Murat olduğu yerde dondu.

Nefesi kesildi.

Bu izi tanıyordu.

Hayatı boyunca tanımıştı.

Çünkü aynı iz, yıllar önce kız kardeşi Zeynep’in boynundaydı. Çocukken buna “küçük ay” derdi. Büyüdükçe fularlarla saklamaya başladı. Aileleri öfke ve kayıplarla parçalandığında… Zeynep hayatından tamamen silinmişti.

Yirmi yıl olmuştu.

Ve şimdi, kapısının önünde, aynı iz başka bir bedendeydi.

“Sen… kimsin?” dedi Murat, sesi farkında olmadan sertleşerek.

Genç kız irkildi. Refleksle bebeği sırtına bağlayan örtüyü daha sıkı tuttu. Güvenliğe baktı, sonra tekrar Murat’a.

“Adım Elif Karahan,” dedi sessizce.

“Para istemiyorum. Sadece bir iş… Kardeşim aç.”

Murat onu dikkatle süzdü. Gözleri temkinliydi. Korku vardı ama teslimiyet yoktu. Bu bir oyun değildi. Bu, hayatta kalmaydı.

Elini kaldırdı. Güvenliğe işaret etti.

“Yemek getirin,” dedi kısık sesle. “Su da.”

Az sonra kapıya bir tepsi geldi. Çorba, ekmek, meyve… Murat, Elif’in titreyen ellerle tepsiyi aldığını gördü.

Ama Elif yemedi.

Ekmeği küçük parçalara ayırdı. Önce bebeğe verdi. Bebek her kıpırdadığında ona yöneldi. Ancak bebek sakinleşince Elif çorbadan birkaç yudum aldı. Sanki elinden alınacakmış gibi.

Murat’ın göğsünde garip bir sıkışma oldu.

“En son ne zaman yedin?” diye sordu.

“Elif omuz silkti.

“Dün sabah. Sorun değil, alışığım.”

Hiçbir çocuk bu cümleyi kurmamalıydı.

“Kardeşinin adı ne?” dedi Murat.

“Zeynep,” dedi Elif’in sesi anında yumuşayarak. “Sekiz aylık.”

Murat yutkundu.

“Annen?” diye sordu. “Adı neydi?”

Elif gözlerini indirdi.

“Zehra Karahan. Evde dikiş dikerdi. Geçen kış zatürreden öldü.”

Murat’ın kalbi göğsüne çarptı.

Zehra.

Bu bir tesadüf değildi.

“Annenin de boynunda böyle bir iz var mıydı?” diye fısıldadı.

Elif başını salladı.

“Aynı yerde. Hep saklardı.”

Murat gözlerini kapadı.

Yıllarca kardeşinin kendi isteğiyle gittiğine inanmıştı. Suçluluğunu servetin altına gömmüştü.

Ama şimdi…

Kardeşinin çocukları kapısındaydı. Aç, korkmuş ve yalnız.

“Annem,” dedi Elif temkinle, “sizin onun ağabeyi olduğunuzu söylerdi. Çok önemli biri olduğunuzu… çok meşgul olduğunuzu. Rahatsız etmeyin derdi.”

Bu sözler Murat’ı parçaladı.

Sessizce kapının kilidini açtı.

“İçeri gelin,” dedi, sesi titreyerek.

“Çalışmak zorunda değilsiniz. Hiçbir şeyi kanıtlamanıza gerek yok. Burada güvendesiniz.”

Elif dona kaldı.

“Efendim ben—”

“Murat,” dedi yumuşakça. “Sadece Murat.”

O ilk gece Elif uyuyamadı. Bebeği kucağında, dik oturarak sabahladı. Her sese irkildi. Doktorlar çağrıldı. Zeynep muayene edildi, doyuruldu, ısıtıldı. Elif’e temiz kıyafetler, ayrı bir oda ve uzun süredir bilmediği bir şey verildi: rahat nefes alma hakkı.

Günler geçti.

Haftalar geçti.

Elif okula yeniden başladı. Açlıktan daha derin bir istekle derslerine sarıldı. Murat onun gülmeyi yeniden öğrendiğini izledi. Temkinli, ürkek ama gerçek.

Bir akşam terasta oturdular. Zeynep bebek arabasında uyuyordu.

“Keşke sizi arasaydım,” dedi Murat. “Hiç vazgeçmemeliydim.”

Elif ona baktı.

“Annem, bir gün bulacağınızı hiç bırakmadı.”

Murat’ın gözlerinden yaşlar aktı. Sessiz, gösterişsiz.

O günden sonra Murat Karahan, demir kapıların ardındaki zengin adam olmadı.

Bir dayı oldu.

Yıllar sonra Elif üniversiteden mezun olurken, Zeynep bir zamanlar aç uyuduğu bahçede kahkahalarla koşarken Murat şunu anladı:

Aile zamanında gelmez.

Bazen yaralı gelir.

Bazen aç.

Bazen titreyerek.

Ve geldiğinde…

Başını çevirmezsin.

Çünkü en büyük miras para değildir.

Yanında olmaktır.