Otobüsteki insanlar dönüp bakmaya başladı.

“Bugünün gençlerinde hiç saygı kalmamış,” dedi kadın, bu kez herkes duysun diye. “Kadın çocuklarıyla ayakta dursun, onlar yayılmış otursun.”

Genç sakin bir şekilde cevap verdi:

“Kimseye kabalık yapmadım.”

“O zaman yer ver,” diye sözünü kesti kadın. “Bu en temel görgü kuralı. Gerçek bir erkek, anne ve çocuklar ayaktayken oturmaz.”

Yolculardan biri başını sallayarak kadını onayladı. Kadın devam etti:

“Ayağa kalkmak zor mu? Gençsin, sağlıklısın. Yoksa dövmelerin mi engel oluyor?”

“İki çocuğun var diye bu koltuğu hak ettiğini mi sanıyorsun?”

“Elbette,” diye tersledi kadın. “Ben bir anneyim. Sen buna layık mısın?”

Otobüsün içini gerginlik kapladı. Genç yavaşça ayağa kalktı, tutunma demirine tutundu.

“Bak, isteyince oluyormuş,” dedi kadın zafer kazanmış gibi. “En başta uslu uslu yapsaydın ya.”

Ama tam o anda genç adam öyle bir şey yaptı ki herkes donup kaldı. 😨😢

Bu sözlerden sonra genç pantolon paçasını kaldırdı. Altında protez bir bacak vardı. Metal kısmı ışıkta parladı. Otobüste birileri hafifçe nefesini tuttu. Bir adam gözlerini yere indirdi, yaşlı bir kadın eliyle ağzını kapattı.

Kadının yüzü bir anda bembeyaz oldu. Az önceki özgüveninden eser kalmamıştı. Bir şey söylemeye çalıştı ama kelimeler boğazında düğümlendi. Çocuklar annelerine daha sıkı sarıldı.

Genç sakince pantolon paçasını indirdi ve tekrar yerine oturdu. Gereksiz tek bir söz söylemedi. Etrafına bakmadı. Kimseyi utandırmaya çalışmadı. Yüzünde öfke yoktu; sadece yorgunluk vardı.

Otobüse ağır bir sessizlik çöktü. Yolculardan biri alçak sesle, bir insanı dövmelerine ya da yaşına bakarak yargılamamak gerektiğini söyledi. Birkaç kişi başıyla onayladı.

Kadın artık yer talep etmiyordu. Sadece sessizce ayakta duruyor, camdan dışarı bakıyordu.