SONSUZ BİR ŞOK: MALDİVLER HESAPLAŞMASI

Sabahın 06:14’ünde, havaalanına gitmek için valizimin fermuarını çekerken telefonum kocamdan gelen bir mesajla aydınlandı.

“Havaalanına gitme. Onun yerine Maldivler’e sekreterimi götürüyorum. Bu tatili o senden daha çok hak ediyor.”

Mesajı iki kez okudum. Sonra bir kez daha. Anlamadığım için değil; aksine her şeyi çok net, çok berrak bir şekilde anladığım için.

Altı yıldır Kuzey Karaca ile evliydim. Pahalı bir takım elbise içinde sunduğu sürece her türlü kabalığın karizmayla örtüleceğine inanan bir gayrimenkul geliştiricisiydi. Bazı erkeklerin saat koleksiyonu yapması gibi, o da açıkça, pervasızca ve neredeyse gururla aldatırdı. Ama bu seferki farklıydı.

Bu, gün doğmadan kısa mesajla kapıma bırakılan bir aşağılamaydı.

Maldivler gezisi güya yıldönümümüzü kutlamak içindi. En azından, denizin üzerindeki o lüks villayı, özel akşam yemeklerini ve hayatı zahmetsiz sanan insanlar için tasarlanmış o abartılı spa bakımlarını rezerve ederken bana böyle söylemişti.

İstanbul’daki çatı katı dairemizin yatak odasında, valizim açık, ayakkabılarım kapının önünde düzgünce dizili halde durdum ve sessizliğin etrafımı sarmasına izin verdim.

Bağırma yok. Telefon açmak yok. Açıklama beklemek yok.

Sadece yatağın kenarına oturdum ve düşündüm. Sonra gülmeye başladım. Komik olduğu için değil; ilk kez bu hakaret o kadar tamdı ki, inkara yer bırakmamıştı.

Kuzey tek bir hayati hata yapmıştı: Beni köşeye sıkışmış sanıyordu. Bu evin “bizim” olduğunu sanıyordu. Banka hesaplarının, sanat eserlerinin, mobilyaların, Boğaz’ın o pürüzsüz manzarasının… her şeyin onun kontrolündeki hayata ait olduğunu sanıyordu.Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisiniz..