Sekiz yaşındaki bir kız çocuğu yalnız uyuyor, ancak her sabah yatağının “çok küçük” olduğunu söylüyor. Annesi gece saat 2’de güvenlik kamerasını kontrol ettiğinde, kız çocuğu sessizce ağlamaya başlıyor…

SAAT İKİDE FAZLA KÜÇÜK GELEN YATAK

Benim adım Leyla Yıldırım.

Ailemle birlikte İstanbul’un sakin bir banliyösünde, iki katlı sessiz bir evde yaşıyoruz. Gündüzleri ışıkla dolu olan bu ev, geceleri öyle bir sessizliğe bürünüyor ki salondaki saatin tik takları yankı yaparak duyuluyor.

Eşimle birlikte tek bir çocuğumuz var. Kızımızın adı Elif. Sekiz yaşında.

En başından beri sadece bir çocuk sahibi olma konusunda anlaşmıştık.
Bu bencillikten değildi.
Zorluklardan korktuğumuz için hiç değildi.
Onu, verebileceğimiz her şeyle büyütmek istediğimiz içindi.

Yaklaşık yedi yüz seksen bin dolar değerindeki bu evi, on yılı aşkın bir süre boyunca biriktirerek aldık. Elif daha bebekken onun üniversite birikim hesabını açtık. Hatta o daha düzgün okumayı öğrenmeden, ben çoktan hangi üniversite yolundan gideceğini planlamıştım.

Ama her şeyden önemlisi, ona bağımsız olmayı öğretmek istiyordum….Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz..