Arabalar, sular altında kalmış bir sokakta mahsur kalan hamile bir kadının yanından hızla geçip giderken, evsiz on iki yaşındaki bir çocuk yağmurun içinden çıkıp ona yardım etti. Günler sonra, siyah bir arazi aracı aşevinin önünde durdu — ve çocuk olduğu yerde donup kaldı. Bu hikâye asla böyle başlamamalıydı — ama gerçek buydu: sert, rahatsız edici ve Emir Yılmaz gibi çocukları görmezden gelmeyi tercih eden bir şehir için son derece uygunsuz.

Fırtına, Ankara’nın sokaklarını coşkun su kanallarına çevirmişti. Yağmur, zemine şiddetle çarpıyor, tabakalar hâlinde geri sıçrıyor, araçların yavaşlamadan geçip gittiği alt geçidin altında birikiyordu.

Farlar karanlığı yarıyor, kaldırımlara su sıçratıyor, durup umursamaya asla vakit ayırmıyordu…Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz..