Yeni İşimdeki İlk Günümde, Çalışma Arkadaşımın Masasında Kocamın Fotoğrafını Gördüm

Yeni işimdeki ilk sabahımda, başka bir kadının masasında kocamın fotoğrafının durduğunu gördüm.

Ofis, pazartesi günlerinin o tanıdık sesleriyle uğulduyordu: Klavye tıkırtıları, titreyen telefonlar, fısıldayan kahve makineleri ve gerçekte olduklarından daha uyanıkmış gibi davranan insanlar… TeknoDünya şirketi, Maslak’taki lüks bir plazanın iki parlak katını dolduruyordu; her yer cam duvarlar, keskin hatlar ve pahalı bir sadelikten ibaretti.

Çalışan kartım yazıcıdan henüz yeni çıkmıştı ve hâlâ sıcaktı; yeni çalışma arkadaşımın masasının yanında durduğumda kartı elime aldım.

İşte tam o an fotoğrafı gördüm.

Küçük bir saksı bitkisinin ve pembe bir ajandanın yanında, gümüş bir çerçevenin içinde duruyordu. Lacivert tişörtlü bir adam, yüzünü hafifçe çevirmiş, kameraya doğru gülümsüyordu.

O gülüşü çok iyi tanıyordum.

Tam yedi yıldır her gece o gülüşün yanında uyumuştum.

Yüzümdeki sakin ifadeyi hiç bozmadan, parmağımla fotoğrafı işaret ettim.

“Bu kim?”

Çalışma arkadaşım Selen Jenkins, sorumu duyar duymaz neşeyle gülümsedi.

“Evleneceğim adam,” dedi.

O esnada etrafımdaki hayat akıp gitmeye devam ediyordu. Asansörlerin orada biri kahkaha attı. Espresso makinesi gürültüyle çalıştı. Camlardan içeri güneş ışığı süzülüyordu.

Ama benim dünyam tamamen durmuştu.

Fotoğraftaki adam Eren Demir’di.

Kocam.

Daha bir gece önce mutfağımızda durmuş, kollarını bana dolamış, benimle gurur duyduğunu ve yeni şirketin benim gibi birini bulduğu için çok şanslı olduğunu söylemişti. Ona inanmıştım. Desteği için içten içe minnet duymuştum.

Görünen o ki, kendisinin aynı kopyasını yıllardır bir başkasına daha sunuyordu.

Selen elini kaldırdı ve parmağındaki yüzüğü gösterdi.

“Geçen ay evlenme teklif etti,” dedi. “Üç yıldır birlikteyiz.” Devamı Diğer sayfada