81 Yaşındaki Annem, Vücudu Tamamen Dövmelerle Kaplı Bir Motorcuyu Bakıcısı Olarak İşe Aldı – Sebebini Öğrendiğimde Dizlerimin Bağı Çözüldü

Tam on iki yıl boyunca Meral’in tüm dünyası, yatağa bağımlı annesine bakmaktan ibaretti. Ancak aniden annesinin yatağının başucunda yabancı bir adam belirdiğinde Meral, herkesten daha iyi tanıdığını sandığı kadının, ailelerini sonsuza dek değiştirebilecek bir sır sakladığını fark etti.

Çaydanlık sabahın 05:45’inde çığlık atarcasına kaynadı. Biri kendim, diğeri ise Binnur için olmak üzere iki bardak çay doldurdum ve koridorun sonundaki odadan annemin hasta yatağının hafif mekanik gıcırtısını dinledim. Sabahın soluk ışığı mutfak fayanslarına doğru uzanıyordu.

Binnur kapıyı çalmadan içeri girdi.

On iki yıl boyunca gündüzleri işte çalışıp geceleri anneme bakmak, yüzümde kalıcı izler bırakmıştı.

“Yine uyumadın değil mi, Meral?” diye sordu Binnur, montunu kapının yanına asarken.

“Yeterince uyudum.”

“Bu ‘hayır’ demek oluyor.”

Bardağıma bakarak gülümsedim.

“Dün gece nasıldı?”

“Huzurluydu,” dedi Binnur. “Ekmeğinin yarısını yedi. Ama telefonuyla baş başa kalmak için bir saat yalnız bırakılmasını istedi.”

Başımı kaldırıp baktım.

“Telefonuyla mı?”

Binnur da en az benim kadar şaşkın bir şekilde omuz silkti.

“Son zamanlarda bunu daha sık yapıyor. Kapı kapalıyken yalnız kaldığı küçük anlar yaratıyor. Ben de çok üstelemiyorum.”

“Annem mesaj atmayı bile zar zor becerir.”

“Şey, görünüşe bakılırsa öğreniyor.”

Hafifçe güldüm. Annem ben yirmi sekiz yaşındayken yatağa bağımlı kalmıştı. Onun tüm dünyası, benim etrafında kurduğum o küçük odadan ibaretti.

Çayını koridordan geçirip yatak odasının kapısını açtım.

“Günaydın anneciğim.”

“İşte benim güzel kızım,” diye fısıldadı.

İncecik eli, battaniyenin üzerinde elimi buldu.

“Binnur senin gizli işler çevirdiğini söylüyor.”

“Benim yaşımdaki bir kadının birkaç sırrı olmasına izin vardır herhalde,” dedi annem, gözlerinin kenarları hayat bu kadar ağırlaşmadan önceki gibi neşeyle kırışarak.

Alnından öptüm. Her gece ellerine sürdüğüm losyon ve lavanta sabunu gibi kokuyordu.

Sonra saate gözüm ilişti.

08:12.

Otobüs 08:20’de geliyordu.

“Seni seviyorum,” dedim.

“Tahmin ettiğinden çok daha fazla, Meral.”

“Bu akşam eve geç geleceğim,” diye seslendim çantamı kaparken. “Büyük bir toplantı var.”

Mutfakta Binnur’un yanından geçerken sesini alçalttı:

“Son zamanlarda gerçekten çok farklı. Daha sessiz. Gözü hep kapıda.”

“Yorgun Binnur, hepimiz yorgunuz.”

Ardından, sıradan bir sabahta evden dışarı adımımı attım.

İki ay sonra, işte faturaların arasında boğulmuş durumdayken Binnur aradı. Sesi o kadar kötü titriyordu ki onu neredeyse tanıyamadım.

“Meral, hemen eve gelmen lazım. Şu an.”

Telefonu sıkıca kavradım.

“Binnur, ne oldu? Annem iyi mi?”

“Annen beni kovdu.” Boğazından bir hıçkırık koptu. “Evde bir adam var. Kim olduğunu bilmiyorum ama annem beni değil, onu seçti. On iki yıl Meral… Tam on iki yıl emek verdim ve o, onu seçti.”

“Ne diyorsun sen? Biraz yavaşla.”

“Sadece eve git. Kendin gör. Sen oradayken ben orada duramam.”

Telefon kapandı.

Anahtarlarımı kapıp gözüm hiçbir şeyi görmeden arabayla eve doğru sürdüm. On iki yıllık Binnur… On iki yıllık bir güven. Ve şimdi annemin odasında bir yabancı mı vardı?

Ön kapıyı iterek açtım.

Ev sessizdi.

Çok fazla sessizdi.

Koridorda hızla yürüyüp annemin yatak odasının kapısını sertçe açtım.

İşte tam o an, kapıda öylece donakaldım. Devamı diğer sayfadadir