Aldattıktan sonra kocam bana bir daha asla dokunmadı. On sekiz yıl boyunca aynı çatı altında yabancılar gibi yaşadık — ta ki emeklilikten sonra yaptırdığım sıradan bir sağlık kontrolünde doktorun sözleri beni muayene odasında paramparça edene kadar.

Ona ihanet ettikten sonra kocam bir daha bana elini uzatmadı. On sekiz yıl boyunca, yalnızca aynı ev kredisine bağlı iki ev arkadaşı gibi yaşadık — aynı koridorlarda dolaşan iki hayalet gibi, gölgelerimizin bile birbirine değmemesine dikkat ederek. Bu, nazik bir sessizlikten oluşan bir ömür boyu hapis cezasıydı ve ben bunu kabullendim, çünkü bu cezayı hak ettiğime inanıyordum.

Emekli olduktan sonra yaptırdığım rutin bir sağlık kontrolünde doktorumun söylediği bir cümle, yıllardır kurduğum düzeni, mazeretlerimi ve sessiz dayanıklılığımı bir anda yerle bir etti.

“Doktor Elif Hanım, sonuçlarım iyi mi?”

Muayene odasının ağır sessizliğinde oturuyordum. Çantamın deri askısını o kadar sıkıyordum ki parmak boğumlarım beyazlamıştı. Jaluzilerden süzülen güneş ışığı duvarlara ince çizgiler halinde düşüyor, garip bir şekilde parmaklıkları andırıyordu.

Altın çerçeveli gözlükleri olan, ellili yaşlarının sonlarında, sıcak yüzlü Doktor Elif Yılmaz ekrana dikkatle bakıyordu. Kaşlarının arasında derin bir çizgi oluşmuştu. Bana kısa bir bakış attı, sonra yeniden monitöre döndü. Farenin yumuşak tıklama sesi, odadaki sessizliği bir saat tik takı gibi dolduruyordu.

“Sevda Hanım, elli sekiz yaşındasınız, doğru mu?” diye sordu nazikçe. Sesi profesyoneldi ama beni huzursuz ediyordu.

“Evet. İlçe Millî Eğitim Müdürlüğünden yeni emekli oldum,” dedim kendimi toparlamaya çalışarak. “Bir sorun mu var? Kötü bir şey mi buldunuz?”

Sandalyesini bana doğru çevirdi. Yüzünde tereddüt ve endişe iç içeydi.

“Sevda, sana kişisel bir şey sormam gerekiyor,” dedi gözlüklerini çıkararak. “Sen ve eşin yıllar içinde normal bir evlilik yakınlığını sürdürdünüz mü?” Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilirisniz..