“Sadece bakiyemi öğrenmek istiyorum,” dedi doksan yaşındaki siyahi kadın sessizce.

Sesi hafifçe titriyordu ve Anadolu Birlik Bankası’nın parlak mermer kaplı geniş giriş salonunda yankılandı. Sohbetler bir anda kesildi. Bazı insanlar merakla dönüp baktı. Bazıları rahatsızlıkla iç geçirdi. Bir yerlerden bastırılmış kahkahalar yükseldi.

Salonun tam ortasında bankanın genel müdürü Ahmet Yıldırım duruyordu.

Elli iki yaşındaydı. Üzerindeki özel dikim takım elbise, pek çok insanın aylık kirasından daha pahalıydı. Binanın ve içindeki herkesin kendi otoritesinin bir uzantısı olduğuna inanan bir özgüvenle hareket ediyordu.

Yaşlı kadının sözlerini duyunca Ahmet yüksek sesle güldü; sanki espri sadece ona yapılmış gibiydi. Kahkahası nazik değildi. Keskin ve kibirliydi; salonun içini adeta bıçak gibi kesti.

Ahmet yıllarını kurumun en tepesinde geçirmişti. Şirket sahiplerine, yatırımcılara, altın saatli ve kısık sesli seçkin müşterilere hizmet vermeye alışkındı. Ona göre yaşlı kadın bir hata gibiydi—buraya ait olmayan biri.

“Hanımefendi,” dedi sesini özellikle yükselterek, herkesin duymasını sağlayarak, “sanırım kafanız biraz karışmış. Burası özel bir banka. Aşağıdaki mahalle şubesi sizin için daha uygun olabilir.”

Kadının adı Meryem’di. Yıpranmış bastonuna iki eliyle dayanıyordu ama geri çekilmedi. Paltosu sadeydi. Ayakkabıları eskimişti. Ancak bakışları dimdikti. Doksan yaşında bir insan, saygısızlığı anında tanımayı öğrenmiş olur.

“Genç adam,” dedi sakin bir tonla, cebinden siyah bir kart çıkararak, “bakiyemi öğrenmek istediğimi söyledim. Nerede bankacılık yapmam gerektiğiyle ilgili tavsiye istemedim.”Devamını okumak için diğer  sayfaya gecebilriisniz..