Gençliğimin Bedeli

“Beş kardeşimi büyütmek için gençliğimi feda ettim — bir gün erkek arkadaşım, ‘En küçüğümüzün odasında bir şey buldum, lütfen çığlık atma,’ dedi. On sekiz yaşındayken, herkesin yaşamam gerektiğini söylediği hayat yerine beş kardeşimi büyütmeyi seçtim. Yıllarca bu kararımdan bir an bile şüphe duymadım… Ta ki erkek arkadaşım kapımda bembeyaz ve sarsılmış bir halde durup en küçük kız kardeşimin odasında bir şey bulduğunu söyleyene ve çığlık atmamam için bana yalvarana kadar.”

On sekiz yaşına bastığım an, kardeşlerimin her şeyi oldum; hem anneleri hem babaları. Evimiz sabahları aniden çok sessiz, geceleri ise dayanılmaz derecede ağır gelmeye başladı.

İnsanlar beni, nelerden vazgeçtiğimi anlamadığım konusunda uyardılar. Ama beş çocuk tek dayanakları olarak size bakarken tereddüt etmezsiniz; kalırsınız. Bu seçimi bir kez yaptığımda, hayatımdaki diğer her şey sessizce onların etrafında yeniden şekillendi.

Neredeyse on iki yıl önce, trajik bir kazada anne ve babamızı kaybettik. Karşıdan karşıya geçerken sarhoş bir sürücü onlara çarptı ve bir anda her şey değişti.

Kerem dokuz yaşındaydı, güçlü görünmeye çalışıyordu. Can her yerde onu takip ediyordu. Merve aylarca ağlayarak uyuyakaldı. Sude, ben her hareket ettiğimde bana sokuluyordu. Ve Leyla… O sadece bir bebekti, ne olduğunu anlayamayacak kadar küçüktü.

Her şeyi yönetmeyi çabucak öğrendim; mutfak masraflarını idare etmeyi, rutinleri sabit tutmayı, her zaman güvende hissetmelerini sağlamayı. Ateşlendiklerinde başlarında bekledim, her okul toplantısına katıldım ve hiçbirinin kendini yalnız hissetmediğinden emin oldum.

Yolun bir yerinde, tüm hayatımın onların etrafında inşa edildiğini fark etmeyi bıraktım. Bundan bir kez bile pişmanlık duymadım.

Onları iyi yetiştirdiğime inanıyordum. Sevginin, istikrarın ve her gün yanlarında olmanın onları iyi insanlar haline getirdiğine inanıyordum. Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz..