Üç Yıl Önce İkiz Kızlarımdan Biri Ölmüştü… Ama Okulda Öğretmenin Söylediği Şey Kanımı Dondurdu

Üç yıl önce ikiz kızlarımdan biri, Ela, aniden hastalandı. Yüksek ateşi vardı, halsizdi. Hastaneye kaldırdık ama doktorlar net bir şey söyleyemedi. Menenjit olabileceğini söylediler. Birkaç gün sonra… onu kaybettik. O günlerden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Hastanede günler geçirdim, cenazeyi bile doğru düzgün hatırlamıyorum. Sadece boşluk. Yıllar geçti ama acı hiç azalmadı. Hayata diğer kızım Lina için tutundum. Sonra yeni bir başlangıç yapmak için taşındık. Lina okula başlayacaktı. İlk gün onu götürdüm. Öğleden sonra almaya gittiğimde öğretmeni bana “İki kızınız da çok iyi gidiyor,” dedi. Düzeltmek istedim ama o beni başka bir sınıfa götürdü. Kapıyı açtı ve bir kızı işaret etti. O an nefesim kesildi. Çünkü o kız… Ela’ya tıpatıp benziyordu.

Ayaklarım yere çivilendi. Sınıftaki sesler uzaklaştı, sanki herkes susmuştu. Sadece o kız vardı. Saçları, yüzü, bakışları… aynıydı. Üç yıl önce toprağa verdiğim kızım karşımda duruyordu. “Bu… mümkün değil,” diye fısıldadım. Öğretmen bana baktı ama ne dediğimi anlamadı. “Lina’nın kardeşi değil mi?” diye sordu. Başımı salladım ama gözlerimi o kızdan alamıyordum.

Kız bana doğru baktı. Göz göze geldik. O an içimden bir şey koptu. O bakış… tanıdıktı. Ama aynı zamanda yabancıydı. Öğretmen kızın adını söyledi. “Ece.”

Ece.

Ela değil.

Ama… aynı yüz.

Dizlerimin bağı çözüldü. Kapı kenarındaki sandalyeye tutundum. Öğretmen telaşlandı. “İyi misiniz?” dedi. Sesini zor duydum. “Ben… onunla konuşabilir miyim?” dedim.

Ece yanımıza geldi. Küçük adımlarla. Bana dikkatle bakıyordu. Sanki o da bir şey hissediyordu ama ne olduğunu bilmiyordu. Eğildim. “Merhaba,” dedim titrek bir sesle.

“Merhaba,” dedi usulca.

Ses tonu bile…

Kalbim göğsümden çıkacak gibiydi.

“Adın Ece mi?”

Başını salladı.

“Annen nerede?” diye sordum farkında olmadan.

“Beni babaannem alacak,” dedi.

Babaannem.

O an zihnimde bir şey kıpırdadı.

Okuldan çıktığımızda Lina’nın elini sıkıca tutuyordum. O da olanları anlamıştı. “Anne… o kız bana çok benziyordu,” dedi. Ona bakamadım. “Evet,” dedim sadece… Devamını okumak için diğer sayfaya gecebilriisniz.